KRUK

Początek1 / 1

Zakochany kruk we wronie łzy wylewa, we łzach tonie. Na jastrzębia! Na sokoła! Jak jej miłość wyznać zdołam!

Do lusterka kruk spogląda, no, wspaniale wprost wyglądam. Ogon lśniący, dziób szpiczasty, głos mój miły, choć nie własny.

Duma kruk tak już od rana, może wrona zakochana? Może lubią się z gawronem? Tym tchórzliwym, tym bufonem.

Wreszcie wzbija skrzydła w górę. Lotem ostrym przebił chmurę. Potem w pole gdzieś pofrunął i przy wronich łapkach runął.

Kra!- Krzyknęła przestraszona.- Ja nie zając, tylko wrona. Mógł pan zgnieść mnie tutaj całą, tak niewiele brakowało.

Oj, tak chętnie tu i w chmurkach, bym układał tobie piórka,