Ku przestrodze

Początek1 / 2

Szybko, szybko. Uciekam. Nie mogę się zatrzymać. Ta pustka, ta ciemność. Nie mogę znowu wylądować w jakiejś grafomańskiej powieści. Znowu nowa tożsamość, nowe ciało, nowe otoczenie. Nie chcę. On nie może mnie zobaczyć. Skryje się tutaj. W tym ciemnym zakątku jego pamięci. Może zapomni, może nie zauważy.

„Alicja była kobietą w średnim wieku. Prowadziła zwyczajne życie, miała rodzinę, dom i świetną pracę. Uśmiechnięta do przeszłości i przyszłości…”

Zaczyna się. Nie zapomniał. Nie mogę. Jak się stąd wydostać? Może…Będę siedział cicho. Zapomni. Tak. Trzeba próbować.

„Ale pewnego dnia, pewnego dnia…Co jest? Chyba powinienem skończyć z alkoholem. Starość nie radość. Bywa. Blokada twórcza. Chyba nic się nie stanie jak trochę odpocznę.…Ale mimo wszystko to dziwne…”

Tak to działa. Na razie jest spokój. Nic mi nie zrobi, w nikogo mnie nie zmieni. Usiądę sobie i przeczekam wszystko. Tylko przeczekać.

***

Część 22 / 2

„Minęło tyle dni i ciągle nic nie przychodzi mi do głowy…Ej, ty! W tym kącie. Czemu tak siedzisz. Ruszaj się do pracy. Potrzebuję kobiety w średnim wieku z idealnym życiem i jakieś wydarzenie zwrotne walące idylle! Szybko.”

Nie, proszę zostaw mnie. Nie chcę być kobietą w średnim wieku…

„A mężczyzną?”

Nie, też nie chcę. Proszę…

„A co powiesz na psychopatycznego barmana