Proza · Psychologia · 5 min czytania
Labirynt
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 3
Pomocy…
Miękki, zielony dywan uginał się pod stopami. Soczysta trawa rosła tak, że zdawać się mogło, jakby tylko szczęście ratowało chodzącego od zanurzenia się w poplątanej toni.
Pomocy…
Nienaturalny dywan ciągnął się naprzód, ograniczony po obu stronach ścianą zgniłozielonego bluszczu, tworzącego ścieżkę szeroką na niecały metr.
Pomocy…
Żywe ściany rosły pionowo na dwa metry, a następnie łagodnie nachylały się do środka ścieżki, łącząc się ze swoją siostrą, po drugiej stronie, tworząc istny, złowrogi tunel
Pomocy…
Część 22 / 3
Delikatne listki bluszczu zdawały się świecić własnym, mętnym światłem, wystarczającym by panował tu półmrok. Nawet najdelikatniejsze dotknięcie rośliny, skutkowało natychmiastowym pokryciem klejącą żywicą, która nie wysychała i łączyła ze sobą wszystko, z czym została zetknięta.
Pomocy…
Co chwila ścieżka skręcała w prawo lub w lewo, czasem po prostu się rozwidlała, dając wybór. Nie można było się cofnąć. Zawsze tylko jeden krok w tył dzielił od ciemnej, nieprzeniknionej przepaści, podążającej nieprzerwanie za więźniem labiryntu.
Pomocy…
Gęste powietrze i namacalna cisza sprawiały, że wydobycie z siebie jakiegokolwiek dźwięku zdawało się niemożliwe. W tej ciszy sama myśl zdawała się zbyt głośna…
Pomocy…
Szept we własnej głowie. Ciągłe parcie naprzód, bez wiedzy gdzie się zmierza. Z samą nadzieją na cud ratunku… Tylko to pozostało.
Część 33 / 3
Pomocy…
Kolejny zakręt i ślepa uliczka. Powrót jest niemożliwy, teraz to zrozumiała…
Chęć życia, popychająca obolałe niezliczonymi godzinami, nieustannej podróży nogi, w jednej chwili uleciała. Kolana zanurzyły się parę centymetrów w trawie, nim zatrzymały na jej wewnętrznej plątaninie. Głowa opadła w dół. Koniec nadziei…
Nie ma pomocy.
Jakiś błysk w trawie zwrócił uwagę. Zmęczone palce zaczęły rozrywać zielone spląty. Młoda dziewczyna o zielonych oczach i długich brązowych lokach patrzyła nań z lękiem. Miała pobrudzone dłonie, od zrywania młodej trawy.
"To ja?" Tyle czasu minęło od kiedy ciemny labirynt ją pochłonął. Skąd się tu wzięła? Kim była? Zdążyła zapomnieć. Kiedyś pamiętała. Biegła co sił przed siebie, skręcając w każdy możliwy zakręt, starając się coś zgubić, pewna że lada chwila to ,,coś" wyskoczy z ciemnej czeluści za nią i skrzywdzi kolejny raz. Jednak z każdą kolejną chwilą zapominała… Nie…