Ludzki system wartości jak wieża Babel.

Początek1 / 1

Jak budujemy nasz system wartości? Czym się kierujemy obierając drogę życia, interpretując sens istnienia? Wartości życiowe. Jakże często cechuje nas idiotyczny system ich tworzenia. Rodzona, miłość, przyjaźń, kariera, walka… każdy pusty, czy wyjątkowy obywatel stawia te czynniki w zupełnie innej kolejności. Rzucamy puste słowa, zgodne z ogólnie przyjętymi normami i zasadami, nie zastanawiając się wiele, co one mogą oznaczać. Rodzina. Bezmiar uczuć, wsparcia, bezlik pomocnych dłoni, bezinteresowna troska… bzdura! Co myśli sierota, jak mocno odczuwa bliskość ojca i krwawa cisze matki katowany dzieciak? Liczy łzy, które nie odejdą nigdy, wali głowa w mur, który chłonie tylko samotność. Cisza boli. Nikt nie wie ile zimna chłonie dusza niechcianego nigdzie człowieka, kiedy matka nie uznaje cząstki siebie która pozornie tylko wychowała. Gdy ojciec udaje ze wszystko jest wporządku, przyjmując hierarchie okrucieństwa dusz. Chora wyjątkowość sytuacji pozwala jednak na wypracowanie niezwykłego charakteru, takiego, który burzy stereotyp kłamliwego systemu wartości. Tworzy odrębny delikatny, daleki świat. I tylko wiatr drąży wydmy wspomnień …Miłość- nienawiść, nienawiść- miłość. Słowa, których w życiu nie szczędzimy. Rzucamy je jak twarde kamienie często nie zdając sobie sprawy ze atakujemy krucha szklarnie uczuć. Nie zdajemy sobie sprawy z tego, jaki metamorfizm zaprowadzamy w zwierciadłach wrażliwych okien dusz. Często są to słabo zauważalne rysy, które bardzo łatwo można zamaskować. Jeszcze częściej burzymy je na milion elementów, nie dając szans na przetrwanie. Jakie to proste. Niczym dzieci kwiatów- miłość, dobroć, pokój… Cóż…