Inne · 2 min czytania
Mały i duży
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 2
Mały P.: Dlaczego postanowiłaś umrzeć? Czyż źle Ci było? Duszę mą karmiłaś myślą ulotną, W słowo kształtowałaś, Szeptałaś...
Muza: Szeptałam...
Mały P.: Tak! I zostawiasz mnie samemu sobie! Niewdzięczna istoto! Nie materio, lecz marzenie, Równie ulotna co myśli.
Muza: Z Bogiem umarłam.
Mały P.: Z Bogiem...z Bogiem mam do pomówienia. A Ciebie nie mam, nie miałem, Ty mnie miałaś a teraz żal.
Część 22 / 2
Muza: Żal...
Mały P.: Traktuj moje słowa jak refren, Którego całość przysporzy mnie samemu, A może Tobie nawet.
Muza: Czego?
Mały P.: Racjonalizmu. Dowodów. Materii. Nie istniejesz. Nie istniałaś. Więc umrzeć nie możesz.
Muz