Megalopolis

Początek1 / 1

Nie, nie mogę tam pójść. Nie dam rady. Za dużo wszystkiego, zbyt gęsto, zbyt blisko siebie, za bardzo!

Koszmarnie ciasno utkany chaos. Uczucie klaustrofobii blokujące obiektywny odbiór. Histeryczne zaciskanie powiek. Mokre dłonie. Zimne krople potu na czole. Chęć natychmiastowej ucieczki. Obezwładniające przeczucie: jeśli wejdę pomiędzy te domy, nigdy nie uda mi się stamtąd wydostać; zostanę tam na zawsze; z braku przestrzeni zacznę się dusić.

Lekki podmuch wiatru; słony zapach morskiej wody wilgotną mgiełką osiada mi na twarzy. Otwieram wolno oczy. Zapominam o strachu. Coraz wyraźniej rozróżniam poszczególne elementy labiryntu. Zagłębiam się w wąskie ulice, wchodzę między kolorowe domy. Głowę wypełnia bicie kościelnych dzwonów zmieszane z klezmerską muzyką. Brnę przez ciasny ciemny zaułek, stromymi ceglanymi…