Monika, niegrzeczna panienka - 1

Początek1 / 1

-Misiu, taka pogoda, czemu nie wyjdziesz na dworek ? -Pff ! Nie chce mi się. -A do koleżanek to pędem, czy nie ? -Nie. Idę do pokoju. -Ach, idź – westchnęła z rezygnacją – ale pamiętaj, żadnego komputera ! -Wiem.. -Idę do sklepu. Cześć ! Po wyjściu mamy, Monika błyskawicznie znalazła się w pokoju i włączyła komputer. Aż, nagle… podskoczyła. Usłyszała głos siostry : -A Ty mi przypadkiem nie łamiesz kary ? -Skąd. Mama mi pozwoliła. -Mhm… - niedowierzające spojrzenie siostry, sprawiły, iż Monika nabrała sił. Rzekła : -No, tak. A co. Wiesz, że mamunia jest niekonsekwentna. Powiedziała, że mogę, więc mogę ! -Nie możesz. Już ja z mamunią pogadam. I spadaj, muszę coś zrobić na komputerze. -He, He. Trudno Franiu, cud siostro. -Nie podskakuj, kochanie, nie podskakuj. -No tak, w końcu muszę się słuchać mojej inteligentnej siostry. Prawda ? Ale skoro łamię zakaz siedzenia przy komputerze, to złamię też zakaz słuchania Franusi. -Nie nazywaj mnie tak. Jestem Franka, Frania, nie Franusia. A co. Spadówka. -No, chyba mnie nie pobijesz, chcę do mamusi ! -Nie becz, słońce, mój Misiaku! – krzyknęła drwiąco siostra. – No, poczekajmy co na to powie mamusia. A co. Jej Moniczka jest niegrzeczna, oj, nieładnie. Dzwonię. – Frania wyciągnęła komórkę. – Mamo, halo ? Twój Misiak przy komputerze. Że zakaz ? Wiem. Ale ona go łamie. Trudno ? Wiem, że trudno ! Chcesz z nią pogadać ? No, masz, daję ci ją. -Mama ? Do szkoły potrzebowałam informacje o Adamie Mickiewiczu. Chciałam wydrukować, to jest dla chętnych, a ja pomyślałam, że sprawię ci przyjemność, jak dostanę szóstkę. Rozumiesz ? Bo jak