Monolog z Polską

Początek1 / 1

Pani Polsko!z szacunkiem całuje cię w rękę. Z powagą i przejęciem ja piękną panienkę. Jak dzieło sztuki tak wielke że wychodzące poza rame, zabłąkana jak niewidoma weszłaś w wolności bramę.

Tą obcą krainę poznawałaś jakby przestraszona. Z każdym krokiem weselsza,bardziej wyzwolona. I niestety gdy grunt wybadałaś i czułaś się pewnie porwali cie złoczyńcy,tak mszcząc sie gniewnie, za w przeszłości…