My

Początek1 / 1

Dlaczego wystarcza nam samo posiadanie marzeń? Czemu nie próbujemy choćby podjąć próby ich realizacji? Boimy się... Tak, ale czego? Czy można bać się szczęścia? Zamiast gonić swoje sny kolorowe wolimy pomalutku zanurzać się w naszym szarym nieudokumentowanym istnieniu. Jesteśmy nijacy jak pogoda w marcu, każdy po kolei jest kopią kogoś innego. Byle się za bardzo nie wyróżniać, byle się na nic nie narazić. Nie chcemy szczęścia, co najwyżej trochę spokoju. Tak, jak wspaniale by było, gdyby wszyscy dookoła dali nam w końcu święty spokój! Nie pytali o nic, nie dzwonili, nie mieli żadnych życzeń i pragnień z nami związanych. Potem tylko czasem zaczynamy narzekać, że nie mamy znajomych, brakuje nam przyjaźni... No tak, ale przyjaciel by nas potrzebował, mógłby poprosić o pomoc. Czy warto się męczyć? W książkach, na filmach tam niech się poświęcają dla przyjaciół. Życie to nie film - często tak sobie powtarzamy. Nawet nie mamy odwagi marzyć o filmowym życiu, o przygodach, o miłości. Nie wiemy, co to miłość. Wielu z nas kiedyś kochało.... Ale dawno temu, tak zwane błędy młodości, teraz unikamy ich jak ognia. Zwłaszcza w cudzych mieszkaniach. Życie wokół nas też nas nic nie obchodzi. Są ludzie, którzy budują świat za nas. Po prostu…