Myślec czy czuć?

Początek1 / 1

Nie zastanawiając się nad tym w jaki sposób się przyszło, powstało, narodziło ten cykl jest nieuniknionym i niezmiennym wśród życia, tak wiec się stało, jakby tego nie nazwano to się jest. Na początku się jest ale co z tym ze się jest skoro się nic nie rozumie?, dziwne, leży się nie wiadomo gdzie, na nie wiadomo na czym i jakieś postacie otaczają moje „ja” I co teraz? Jakby nie patrzył to najpierw odbieramy bodźce zewnętrzne, wiec i tak było, trochę zimno…gdzieś cię niosą, kładą, jakieś postacie ciągle patrzą się na ciebie i wykonują jakby schematyczne czynności, ale nad tym nie chyba nie zastanawia, bo po co, się jest i to w zupełności wystarcza, ale czy to tylko myśl czy uczucie? Czy gdy jest się tak po prostu to to najpierw się poczuło a potem pomyślało czy najpierw myśl zaprzątnęła umyśl co dało kolej innych wykluczając czucie czegokolwiek, chyba w tym przypadku było to uczucie, choćby dla tego ze było zimno, ale czy było zimno naprawdę? Możliwe, ale może to było pierwsze uczucie które skłoniło do tego by je zapamiętać w myślach, zakodować ze to nie jest mile. Potem się zrobiło cieplej, chyba dlatego ze te postacie już miały Dość noszenia , przewracania i kładzenia, moje „ja” zostało przykryte czymś i o to powstało nowe uczucie już znacznie przyjemniejsze od poprzedniego, było to ciepło.

Po dłuższym spędzeniu czasu w czymś bo jak można wiedzieć czym jest coś czego nie znaliśmy, ale nie było źle, a przynajmniej tak się nie czuło. Pojawiły się jakieś postacie, nie zbyt by to było interesujące gdyby nie to ze tknęło moje „ja” cos czego dziwnie mogłoby się nazwać bliskością? Dziwne by to tak określać, nawet jeśli to po co wybiegać tak daleko skoro jak początek było już ciepło i zimno i to coś na czym się było, a tu jeszcze do tego „to”. Tak właśnie, nie przybierałem do tego żadnego innego określenia to było tylko i aż „to” Cóż, postacie te podnosiły i przybliżały, bo te przybliżanie i podnoszenie już zostało tak nazwane i tak już je ująłem w odczuciach, tak wiec robili to przez dłuższy okres i wydawali przy tym jakieś dźwięki, było to uczuciem ciepłym, a wiec myślami można było za insynuować to iż te ciepło nie jest tylko w tym czymś, w co mnie włożono? To chyba ze względu na to ze było to większe? Czyżby nie za dużo na to co zaistniało jest uczuć, a może to tylko kwestia wzroku wywoływała myśl? Trudno było to określić, ale to co widziałem było dziwne, a to co słyszałem wydawało się jakby śmieszne, chyba dlatego ze wydawałem już dźwięki to nazwało się to śmiechem.

Zaniesiono mnie znów gdzieś? Znów te postacie, lecz nie taki same jak tamte coś ze mną robiły, nie podobało mi się to, bo było zimno, a jak tak właśnie się poczułem to myśl ogarnęła mnie takowa, ze skoro zimno to nie jest ciepło a ja wolałem to drugie. I takim właśnie niesieniem mojego „ja” znalazłem się w dużym „ja” bo były tu postacie i każde z nich wydawało dźwięki, upodobnione z dźwiękami słyszanymi przez moje. No i znów mnie położono gdzieś na czymś i wsadzono w coś, ale teraz nie czułem się już takim samym „ja”. Teraz było to takie ja w którym nie jestem tylko „ja” ale są inne „ja” wydające podobne dźwięki. Poczułem się już taki inny niż czułem się w trakcie tych wszystkich podnoszeń, kładzenia mnie i przybliżania, to coś z czego wydały się dźwięki mojego śmiechu nie wydało teraz dźwięku, a to czym widziałem te postacie już się chyba położyć chciało, i tak właśnie się położyło wszystko i nie było już dźwięku, ani widzenia, dziwnie się stało bo nie było zimno ale nie było już tego takiego jasnego czegoś co było na początku mojego „ja”, ale te moje położenie widocznie było takim wielkim położeniem i takie chyba miało być.

I znów początek, znów dźwięki, ale niezwykle dużo tych dźwięków, aż odczułem ze coś czym widziałem postacie i zaczęło być zimne? Może nie tyle ze zimne ale nie miałem określenia do tego jak dźwięki liczne wpływały na moje „ja”, wiec nazwałem to niedobrym zimnem mojego widzenia i dźwięku, i te nazwane nie dobro długo było niedoborem az przyszły postacie które widziałem przed wielkim położeniem, i znów dziwne uczucie mnie ogarnęło, bo właśnie tak to się nazwało, i te postacie już mnie nie podnosiły tylko nie poruszając się były w miejscu w dziwnej pozycji i patrzyły na mnie? Chyba tak mogłem to nazwać, ze patrzyły, ich dziwne coś nad moim czymś co wydawało śmiech się na mnie kierowało, tak jakby chyba patrzyło, bo ja tez tak robiłem a to znaczyć cos musiało. Tak wiec patrzyły te postacie na mnie a ja na nie i po mimo ze nie przybliżały mnie tak jak przed wielkim położeniem to w moim „ja” było ciepło. I tak to trwało bo to było nowe już moje odczucie, bo tak ciągle miewałem wielkie położenia i początki ze nazwać to było trzeba żeby zbyt wiele się nad tym nie zastanawiać, tak wiec trwało to nie zastanawiając się nad innymi uczuciami i myślami jakie zdarzyłem już nazwać i przyswoić.

Pewnego trwania tego mojego początku i wielkiego położenia przyszły te postacie, te same i mnie podniosły, i tak mnie niosły bo tak już ciągle samym podnoszeniem nie można nazywać tego wiec mnie niosły, i tak niosły, niosły, a ja w dziwnie tego ze mnie niosły się pogubiłem, bo po co nosić moje ja skoro było sobie już w ciepłym i postacie tez tam bywały, i zrobiło mi się znów zimno, i wtedy wydałem znów dźwięk ale to był dziwie który się nie nazywać mógł śmiechem, bo jak było zimno to ciepła nie ma wiec śmiechu tez nie, i tak z tym dźwiękiem się męczyłem ze i z czegoś czym patrzyłem to mi cos zaczęło lecieć, dlaczego lecieć? Może dlatego ze jak mi było za ciepło to się poruszałem by mi było ciepło i mi się robiło zimno , tak wiec mi to leciało i zawsze jakaś postać poruszyła się do mnie i mi znów było za ciepło, ale jak mi tak leciało to cos z tego mojego patrzenia to i zimno mi było to te moje „ja” odczuło ze samo w sobie „ja” się nie da być, bo jak już początek i te wielkie położenia mi się ułożyły to wymyśliłem ze jest to być. Tak już to nazywałem ze jestem, ale zimno mi przy tym niesieniu było dalej i się przybliżyć do jednej postaci chciałem bo ciepło z jej patrzenia było i to pewnie z wkładania jak to mnie wkładano żeby ciepło mi było, będzie.

Tak wiec