biografia · 2 min czytania

Na czworakach

Bezpłatny fragment · pierwsze 50%

Początek

Wpadła w głowę myśl mi taka: Co to mógłbym na czworakach? - Czy nie zrobiłbym przegięcia, mając takie to zajęcia?

Kiedyś, dawno, za „dzieciaka”... zaczynałem na czworakach i, gdy sobie tak „chadzałem”... wszystkie kąty wycierałem...

Duża „miłość do podłogi” nie stawiała mnie na nogi, ale ci, co mnie spłodzili... - do chodzika mnie wsadzili...

- W nim: - chciał – nie chciał, lecz jak pijany... – obijałem się o ściany, bo chodzik podejść nie dawał, choć „robił roboty kawał”!

Tak wzmacniałem swoje nogi, co wprawiało w nastrój błogi i mogłem bez precedensu podejść do: stołu, kredensu...

Potem: luzem mnie puszczali... - i tak chodzić nauczali... - Aż wreszcie i bez obciachu, mogłem wstać już z tych czworaków!

I po latach, gdy dojrzałem, o czworakach zapomniałem... - Aż tu, ta moja Tereska, zażyczyła se „na pieska”!

- Padła