Nadzieja-moje sacrum

Początek1 / 1

Ma dusza nigdy już więcej nad sobą łzy strapienia z bólem nie uroni gdy szaty cierpienia przyjdzie jej znowu przywdziewać. Bo życie najlepszym nauczycielem człowieka najcześciej bywa- cały czas w myślach powtarzasz z żałoscią.

Nadzieja kona ostatnia zaś pierwsza podczas chwil zwątpienia w umyśle się rodzi. Jak ptak wyzwolony który gniazda wcale nie szuka tylko błękit nieba go zadowala, który w powietrzu dopiero się rodzi i dźwiek wiatru w piórach najpiekniejszą muzyką dla niego się staje, jak hymn wolności codziennie w głowie mu cicho nuci.

Swego miejsca na planecie jego bystre oczy z góry wypatrują ,pomyślnych wiatrów czekający. I jemu samotne loty tęsknotą za miłością przeszły, tak i w umysłach ludzkich zajmuję