Nie mogę...słaba jestem wtedy...

Początek1 / 1

Dziś już nie jest tak jak wczoraj.. Już jest inaczej. Myśli błądzą, skołatane nerwy dają się we znaki. –„Nie odpocznę już”- myślę. A myślę dziś dużo, wciąż bezustannie zasypuję się coraz to nowszymi pytaniami o sens nieistniejącego jeszcze , będącego wymysłem mojej (chorej?) wyobraźni, będącego skrawkiem pragnień ,odczuć, uczyć, wielkiej nieprzeniknionej tęsknoty za czymś dla mnie zupełnie nieodpowiednim ,paradoksalnie niewiarygodnie mi odpowiadającym. Nie wiem co mam już robić ,by zagłuszyć swe sądy wewnętrzne na temat świata rzeczywistego, lecz tak marnie przedstawionego, na temat aktorów szybko zmieniających się na scenie mojego życia- stanowczo za szybko... Pośpiech dominuje nad wszystkim co dobre i złe , określa i zakreśla ramy postępowań i zachowań, orzeka wbrew mnie samej, o moim czasie , o ważności wydarzeń, ocenia-mnie ,innych , wszystko. Jest wszechobecny ,nie dający się wyeliminować, nawet podstępnymi sztuczkami sprytnej kobiety przegranej na wpół. Nie w toto-lotka ,nie . Kobiety przegranej życiowo, ale z miłości ,pasji, dla swej godności, kierującą się rozumem, racjonalizmem wyjętym z górnej półki jej mózgu, kierującej się wszędobylską dumą, nieokreślonym bliżej impulsem, powinowactwem do... No właśnie do