Filozofia · 3 min czytania
Niebiańska świadomość
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Niebiańska świadomość
Nie raz zastanawiałem się nad tym, jak to będzie po tamtej stronie, po śmierci ma się rozumieć. Kiedy zatapiam się w takich myślach, staram się sobie wyobrazić, jak to jest żyć w wieczności czyli bez odmierzania i wręcz bez poczucia czasu. Nie raz na takich kontemplacjach tracę właśnie owo poczucie czasu ale wciąż odczuwam jakiś niewypowiedziany brak czegoś innego. Myślę, że to jest brak poznania i zrozumienia wszystkiego, który jak wierzę zniknie właśnie po śmierci, kiedy spotkamy się z Bogiem twarzą w twarz. To ciekawe, bowiem mój zmarły niedawno tata już tam jest i już się przekonał o tym, o czym ja jedynie wciąż rozmyślam. A jest to tym bardziej ciekawe, a może zwłaszcza dla niego, że odkąd pamiętam miał do wiary, religii i księży stosunek bardzo sceptyczny, krytyczny i niejednokrotnie kpiący. Notabene był profesorem wyższej uczelni, wierzącym dość mocno w siłę swojego rozumu i geniusz całego kosmosu powstałego rzecz jasna ot tak sobie, bez żadnej boskiej inicjatywy. Trzeba nadmienić, iż mój tata sługą pokornym bynajmniej nie był i jeśli, mimo swoich wielu innych zalet, czegoś mu brakowało, to właśnie pokory, zwyczajnej codziennej, dotyczącej prostych życiowych sytuacji. Często mawiał tak: - Skoro w niebie wszyscy mają być szczęśliwi, to znaczy, że Bóg ograniczy ludzką świadomość. Czy może bowiem być szczęśliwa matka, tu myślał o swojej matce, która przez całą wieczność będzie wiedzieć, iż jej syn, tu myślał o…