Niebiańskie Ogrody.

Początek1 / 1

Życie gro­zi roz­sta­niem, ale śmierć łączy na zaw­sze. ~Ma­rek Hłas­ko

Śro­da, wczes­ny ra­nek.

Umieram… Wiem już na pew­no, że mój ko­niec jest blis­ko. Czuję, jak cho­roba tra­wi mnie od środ­ka. Cza­sem, gdy nocą pat­rzę w roz­gwieżdżone niebo, ogar­nia mnie roz­pacz. Nie boję się śmier­ci. Jak mógłbym bać się cze­goś, co jest tyl­ko przejściem mie­dzy świata­mi? Strachem na­pawa mnie myśl, co się ze mną sta­nie, gdy już znajdę się po dru­giej stro­nie. Czy zaz­nam wie­czne­go spo­koju i uko­jenia? A może wprost prze­ciw­nie, przez całą wie­czność będę po­kuto­wać za swo­je grzechy? Nie wiem, czy byłem wys­tar­czająco dob­ry dla moich blis­kich. Tak wielu rzeczy żałuję. Ale nie mogę ich już nap­ra­wić. Prze­padło. Wszys­tko prze­padło…

Właśnie leżę w niewy­god­nym łóżku i tępo wpat­ruję się w ścianę. Ro­bię to już tak długo, że znam na niej każde naj­mniej­sze…