Niebieskość

Początek1 / 1

Niebieskość

Kiedy się obudziła, wszystko wokół było niebieskie. Na początku nie rozróżniała odcieni, dopiero potem zaczęła dostrzegać lazury, błękity i szarości. Ale to później, na razie świat ją zachwycił. Rozglądała się wokół i cieszył ją ten intensywny kolor. Jeszcze nie wiedziała, że jest zimny, dziwiła ją tylko ta jego intensywność. Kilka dni później kolor wyblakł, przestał pulsować, nie czuła jego energii. Wszystko poszarzało, stało się może subtelniejsze, delikatniejsze, a może nijakie. Wzięła zatem paletę i zaczęła malować zielone liście na niebieskich drzewach i żółte kaczeńce wśród łąk. Po chwili jednak spadł jasnobłękitny deszcz i znów wszystko stało się takie samo. Powoli jej sny też stały się niebieskie, jakby ktoś wymazał kolory z jej pamięci i pozostawił tylko ten jeden. Najbardziej brakowało jej zieleni, ale nawet nie potrafiła przypomnieć sobie tej barwy. Lazurowe niebo, szarawo-niebieskawe wieżowce i ciemnogranatowe drzewa powoli zlewały jej się w całość. Zamazywały się, rozcierały, traciły ostrość. Blakły w promieniach niebieskiego słońca. Jej marzenia przywoływały obrazy śnieżnobiałych szczytów, intensywnie zielonych łąk, ale i to powoli było coraz trudniejsze do przypomnienia. Żałowała brązowego koloru porannej kawy, bo niebieska już nie pachniała tak samo. I tego, że nie widzi prawdziwych spojrzeń, twarzy – w poświacie niebieskawego światła ludzie sprawiali potworne i przerażające wrażenie. Powoli zaczynała się ich bać. Potem zaczęła bać się siebie, kiedy wyobraziła sobie granatowo-czarną krew i pulsujące błękitem swoje serce. Nie cieszyło jej robienie zdjęć, nie lubiła już książek ani oglądania filmów, a ulubionym zajęciem było wchodzenie do sklepu z farbami, czytała wtedy o morelowych, pistacjowych i orzechowych barwach. Tęskniła za kolorem tak bardzo jak bardzo przestała już pamiętać o jakich barwach czyta. Ograniczyła rozmowy z