Psychologia · 2 min czytania
Niewiasta
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
„Niewiasta”
Ciemność otacza postać powabną, Cisza pogrąża sylwetkę zgrabną, W nocy klęcząca wśród samotności, W ciemni płacząca niewiasta gości.
Czarne i długie, błyszczące włosy, Twarz zasmucona, szklące się oczy, Łzy z nich na ziemie cicho kapiące, Kłują jej serce, już pękające.
Natłok w jej głowie, urojeń zbędnych, Myśli, choć pięknych, to niepotrzebnych, Poczucie gorzkiej nieprzydatności, W duszy kłującej swej odmienności.
Nikt nie rozumie, czemu jest smutna, Żaden nie pojmie, co mówią usta,…