Obrazki z wystawy

Początek1 / 1

Kiedy patrzę na obrazy Duy Huynh'a, staję się znowu tamtą dziewczynką, która bezgranicznie kochała świat, ufała dorosłym i naiwnie wierzyła, że wszyscy ludzie są dobrzy. Bawiła się całe lato w cieniu wielkiej rozłożystej wierzby rosnącej pośrodku podwórka babci i zaplatała warkocze kolbom kukurydzy przyniesionym prosto z pola. Nazywała je potem imionami, które brzmiały kolorowo jak tęcza i zastępowały zostawione w domu lalki. Najbardziej lubiła rude, bo te najtrudniej było znaleźć na wielkiej plantacji.

Wraz z obrazami Duy Huynh'a przychodzą do mnie także nastoletnie wspomnienia. Mam wrażenie, że po latach przeglądam zawartość drewnianej szkatułki