Od - do.

Początek1 / 1

Od Myśli do Myśli, od Słowa do Słowa Kolebie się Chmurka w bez-wolnej Przestrzeni Zamknięta w Bez-trosce spętanej w okowach I mocno za Życie się swoje czerwieni?!

I ciągnie za sobą Przeszłości Bagaże, Co dumne, naprędce sklecone - spadają, Lecz godnie się stawia Okropnej Poczwarze Przy której i Wiara i Sens umierają?!

Tam, gdzieś pośród Trosk, Rozterki czy Zwątpienia Tworzą małe Chmurki z Wiarą i Nadzieją. I choć małe, to dużo mają do zrobienia, Bo po latach w spragnioną Ziemię Siłę wleją.

I Życie się