Od początku

Początek1 / 1

W przedniej szybie przesuwał się powoli obraz powierzchni Ziemi. Kontynenty oddalały się, choć było to złudzenie, od kilkunastu minut pojazd poruszał się parabolicznym torem i zmierzał ku atmosferze. - Dziesięć sekund do zapłonu wyrównawczego - ogłosił komputer. Piloci spojrzeli na siebie. Rozpoczynał się ostatni etap. - Dwie...Jedna...Zapłon! W tym momencie zgasły światła. Rozbłysły czerwone lapmki na pulpicie sterowniczym. Poza tym nic. Cisza. - Awaria zasilania!- krzyknął drugi pilot - to musi być wyciek z napędu hybrydowego. - Wskaźnik napięcia układu głównego obniżał się w zastraszającym tempie. - Przejdź na awaryjne! - krzyknął pierwszy - zapłon ręczny. - Nie działa. - Drugi biegał palcami po klawiaturze. - Nie uruchomimy napędu głównego. - Za pięć minut wchodzimy w atmosferę, bez zapłonu wyrównawczego profil podejścia będzie za stromy. Próbuj dalej! - Nie da rady. Mocy zostało nam na minutę, za chwilę nie uruchomimy nawet silników manewrowych. Pierwszy zdał sobie sprawę z powagi sytuacji. Chwycił stery i przejął ręczną kontrolę. Silniczki zadziałały. Odetchnął. Pojazd zaczął obracać się dziobem w kierunku lotu. Tylko takie ustawienie dawało szanse na przeżycie. - Tarcze atmosferyczne. Teraz! - nakazał pierwszy. Drugi uruchomił mechanizm. - Ruszyły... Nie! Stanęły w połowie. Straciliśmy zasilanie - krzyczał drugi. - Nie doszły do końca? Zmienią charakter aerodynamiczny pojazdu. Jeśli spowodują koziołkowanie, kosmolot rozleci się w pył. - Mówiąc to pierwszy zaczął wpisywać parametry do podręcznego komputera. - Możemy je odrzucić. Próbował ktoś kiedyś podejścia bez tarcz atmosferycznych? - Przy stromym profilu podejścia? Może na Marsie. Nie tutaj. To chyba niemożliwe. - Trzeba to policzyć. - Pierwszy z wielką zwinnością biegał palcami po klawiaturze numerycznej. - Może przy odpowiednim kącie nachylenia uda się nie stracić panowania nad pojazdem przy częściowo…