Psychologia · 3 min czytania
Ona, Ja
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Ona ,Ja.
Zobaczyłam Ją na szkolnym korytarzu. Niby całkiem zwyczajna buntowniczka jakich wiele w naszej szkole. Czarne włosy, blada twarz, czarne ubranie. Starałam się tylko dostrzec jakieś naszywki na plecaku, buntowniczki zawsze mają mnóstwo naszywek ze swoimi ulubionymi zespołami rockowymi. Ona nie. Miała twarz dziecka ,dziwne oczy, nieobecne, jakby szklane błyszczały niewidocznym światłem. Od tej pory regularnie Ją obserwowałam, dowiedziałam się gdzie mieszka ,jak się nazywa ,co lubi ,a co nie ,wszystkie możliwe informacje o Niej skrzętnie zapisywałam w swojej duszy i umyśle. Jej wąskie usta nie zdradzały żadnych uczuć; nie uśmiechały się ,nie krzywiły ,nie mówiły. Czasami była jak diabeł, czasami jak anioł. Potrafiłam nawet Ją nienawidzić za to ,że była taka przewidywalna, po pewnym czasie mogłam przewidzieć co zrobi w danej chwili; jak spojrzy ,w jaki sposób przejdzie przez szkolny korytarz, znałam na pamięć Jej gesty. Potrafiłam Ją nienawidzić za to, że była taka nieobecna, istniejąca w innym obszarze,…