Opowiadania z Wieloświata: Nakładka na Życie cz.4

Początek1 / 5

To był bardzo intensywny dzień w przychodni. Przy takiej liczbie zainteresowanych niedługo będę musiał zatrudnić kogoś do pomocy, rozmyślałem z satysfakcją, podczas gdy miękkość żelowego siedziska kusiła wizją krótkiej drzemki.

– Czy wydrukować kawę, Radoux?

– Nie, Onja, zablokuj wszystkie sygnały przychodzące i obudź mnie za dziesięć… niech będzie piętnaście minut. Wyślij… – ziewnąłem leniwie – wyślij też pinga do Annoux.

Pingi zastąpiły sms-y, gdy era samarfonów dobiegła końca. Te małe pakiety myślowe były bardziej praktyczne i niosły więcej informacji.

– Przyjąłom, miłej przerwy, Radoux.

Poczułem, jak moje ciało wiotczeje i lekko wtapia się w miejscowo bardziej podgrzany polimer fotela. Chciałem odlecieć w sferę marzeń: takich wykreowanych chemicznie, a nie wirtualnie.

– Radoux, masz nadchodzące połączenie na linii priorytetowej.

– Ech… – Nie mogłem tego zignorować. Dzwonił ktoś z zarządu nadzorującego projekt „Przejście”, albo ktoś od sponsorów; ci ludzie łożyli ogromne środki na nasze badania i przyśpieszyli postęp prac o kilka dekad.

Część 22 / 5

– Dopuść sygnał, Onja.

Obraz kobiety w średnim wieku ubranej w schludny biały fartuch z naszywką firmową i włosami upiętymi w praktyczny kok zawisł nad pulpitem; duże okrągłe okulary noszone tylko dla mody podkreślały naukowy motyw przewodni przyodzianej gender nakładki.

Spiąłem się nieco na jej widok.

– Dzień dobry, doktorux Ali.

Ali nie dzwoniła do mnie często, ale jedynie wtedy, gdy zaobserwowała coś wartego zaraportowania w mojej grupie projektowej. Od samego początku pełniła tam funkcję biegłego psychologa i orzekającej.

– Profesorux. – Skinęła głową w geście minimalistycznej grzeczności. – Mam dobre wieści odnośnie do pańskiej sekcji. – Ulżyło mi jak cholera. – Podczas ostatniej sesji, META-DEC zarejestrowało jednie drobne aludzkie zachowania: dwa wyrzuty niemożliwej wiedzy w szkole i jeden przypadek koniecznej korekcji emocjonalnej. Nie zaobserwowano żadnego zmatowienia wśród dorosłych, a pacjentax Mar Bonnetti przywrócono iskrę; najwidoczniej to było tylko przejściowe zachwianie programowe.

– To… To są naprawdę dobre wieści! – podniosłem głos. Szczery i niemal boleśnie szeroki uśmiech udzielił się też Ali, która zrzuciła kurtynę opanowania i zaczęła dyskretnie chichotać.

– Tak, zasugerowane przez ciebie poprawki przyniosły zamierzony rezultat. Zaraportuję wszytko do zarządu i zobaczymy, co dalej…

Część 33 / 5

– Czy współczynnik czasowy nadal wynosi jeden do dziewięćdziesięciu?

– Tak, być może po tym przełomie, kwartalne konsultacje będzie można zmienić na półroczne i przyspieszymy symulację. Wszystko zależy od zadowolenia sponsorów.

– Tak! – Klasnąłem głośno.

– Radoux, czy zmniejszyć poziom ekscytacji?

– Nie, Onja, tak powinno być; jest się czym cieszyć.

– Nie klaszcz za wcześnie: decyzja jeszcze nie zapadła – rzuciła Ali, żeby nieco ostudzić emocje.

– Pogadajcie sobie z moim implantem – pozwoliłem sobie na żart. Alert połączenia na drugiej, standardowej linii wyświetlił się na holopulpicie. – Przepraszam cię na chwilę, Ali. Tak Annoux?

– Przyszedł ostatni umówiony pacjetax.

Część 44 / 5

– Myślałem, że poprzednia osoba była ostatnia…?

– Nie, masz jeszcze jedną pozycję na liście, profesorux… Czym mam przełożyć tę wizytę?

– Ja już przekazałox wszystko, co chciałox. – Ali uprzedziła moje pytanie.

– W takim razie wpuść pacjentax, Annoux. Ali… – zawiesiłem głos, myśląc nad tym: co ja właściwie chcę? – Daj znać, proszę, jak zapadną jakieś decyzje.

– Oczywiście, Radoux.

Zakończyłem oba połączenia i otworzyłem akta oczekującego przed gabinetem pacjenta. Brunet, ponad metr osiemdziesiąt, nakładka w średnim wieku, od dwudziestu lat na emeryturze z możliwością wznowienia pracy.

Włazy w drzwiach rozsunęły się i mężczyzna przekroczył próg, szczerząc się promiennie. Poprawiłem fartuch, wypiąłem tors i ułożyłem usta w wyćwiczony uśmiech: sympatyczny, nienachalny i komfortowy dla odbiorcy.

– Dzień dobry, nazywam się…

Część 55 / 5

– Wiem, jak się pan nazywa, doktorze Rigge – oświadczył, pomijając zaimki neutralne.

Takie zachowanie przy spotkaniu dwóch obcych osób uznawano za co najmniej niestosowne, a nawet wulgarne.

– Proszę trzymać się protokołów społecznych i pozostać przy otwartych płciowo formach: osobiście mi to nie przeszkadza, ale jesteśmy w przestrzeni publicznej – upominałem go grzecznie i wskazałem drugi fotel.

Uśmiechnął się upiornie, ale nic nie odpowiedział, tylko usiadł naprzeciwko.

– Poproszę o dostęp do biodych – kontynuowałem standardową procedurę programu. Klucz został przesłany, nim skończyłem o niego prosić: żadnych implantów, żadnych odczytów medycznych nowszych niż sprzed pięciu lat, wiek… dochodził do pięćdziesiątki, status Onja – nieaktywny! Facet był odłączony od METY, nie nosił żadnej nakładki. Przełknąłem ślinę, ale dalej udawałem, że przyswajam dane.

– Onja, zawołaj ochronę – wysłałem komunikat. Odpowiedziała mi pustka myślowa.

– Przykro mi doktorze, ale musiałem na chwilę wyłączyć pewne funkcje implantu – odezwał się mężczyzna…