opowieść wojenna

Początek1 / 1

Anulka Starzyńska była pełną życia, zawsze uśmiechniętą, osiemnastoletnią wówczas blondyneczką. Ta mała, drobna osóbka wywoływała uśmiech na twarzy, każdego kto ją ujrzał. Wychowywała się w domu pełnym ciepła i miłości, rozbrzmiewającym śmiechem domowników. Miała czwórkę rodzeństwa: dwudziestopięcioletnią Hanię, dwudziestoletnich Antka i Bronka oraz trzyletniego Grzesia. Cała szóstka wraz z rodzicami mieszkała na Warszawskim Mokotowie. Jeszcze parę lat wstecz, w dzień powszedni dzieci chodziły do szkoły, ojciec do pracy, a matka zajmowała się domem. Wieczorami jedli razem kolację, po czym siadali wspólnie w salonie rozmawiając i żartując. Teraz wszystko się zmieniło. Trwała wojna. Zlikwidowano Polskie szkoły, ojciec stracił pracę, matka nie miała już co do garnka włożyć ani czego doglądać i o co dbać, gdyż cały dobytek sprzedali aby mieć za co żyć. Ojciec postanowił że muszą się przeprowadzić. Ich nowym domem miał być maleńki, rozpadający się, parterowy budyneczek z dziurawym dachem. Mieścił się on na obrzeżach Warszawy, a więc w bezpieczniejszym rejonie niż Mokotów. Był tylko jeden problem. Jak przedostać się na drugi koniec miasta, gdzie stał ich nowy dom? Ostatnio nasiliły się łapanki do obozów. Już nie istniały bezpieczne miejsca w Warszawie. Ludzie wychodzili z domów i już nie wracali, a szalejąca z rozpaczy rodzina robiła wszystko, by odzyskać swych bliskich. Jednak nawet ci najbardziej zatwardziali w poszukiwaniach, tracili w końcu resztki nadziei. Po roku, dwóch, trzech, zawsze było tak samo i zostawała tylko pustka ziejąca z oczu i umęczonych dusz. Marne resztki dobytku jaki jeszcze pozostał Starzyńskim przewieziono już na miejsce. Teraz trzeba było tylko bezpiecznie tam dotrzeć. Postanowili że przejdą miasto za dnia udając stateczną, spacerującą rodzinę. Nie wyszło. Nagle, nie wiedzieć skąd, zaroiło…