Para Noja I: „Pieśń warzywa niewinnego”

Początek1 / 1

Siedziałem na ławce w parku i myślałem nad kolejnym wierszem, gdy usłyszałem zbliżające się kroki. Podniosłem wzrok i ujrzałem najpiękniejszą kobietę świata. Coś wtłoczyło mi powietrze z powrotem do płuc i dopiero po kilku sekundach zebrałem dość sił, aby odpowiedzieć na jej pytanie, które zresztą ledwie do mnie dotarło. - Tak, wolne. Oczywiście... Proszę... Siadać... - Dziękuję – i usiadła obok mnie. Czułem zapach jej perfum. Otoczył mnie subtelną, niewidzialną mgiełką, a ja resztkami wolnej woli powstrzymywałem się przed łapaniem jej głębokimi haustami. Usiadła i wyciągnęła z torby... Bułkę. Bułkę z kiełbasą! Wbiła w nią zęby, a moja dusza mogła tylko kwilić z zachwytu. Nie mogłem wydobyć z siebie dźwięku. Zrobiła to za mnie ona: - Czy ma pan żonę? - Ja? - Tak, pan – roześmiała się. – Nie…