Paranoiczne życie

Początek1 / 1

Wychodzę kończę, nareście jestem wolny. Wracając z tego umysłowego zniewolenia decyduję się iść jak najkrótszą drogą aby spotkać jak najmniej ludzi, którzy przyprawiają mnie o wymioty. Te ich spojrzenia doprowadzają mnie do paranoi przez którą znowu musze zapalić, jedyna rzecz która pozwala zachować mnie przy życiu. Jakie to kurwa ironiczne papieros= życie! Idąc ogarnia mnie coraz to większy strach i paranoja. Papieros się kończy czuję jak coraz bardziej się odkrywam , coraz bardziej się ich boje, jakby wyczuwali mój strach. Chcą mnie dopaść zniszczyć wyssać zemnie resztki mego zmarnowanego życia. Pale kolejnego papierosa droga miała być krótka a zdaje się Niemiec końca . Papieros pomaga. Czuję się w tym momencie jakby niewidzialny. W końcu dochodzę do pozornie bezpiecznego miejsca w którym czuję się bezpiecznie. Jestem w samochodzie jeszcze tylko kilka minut i będę całkowicie bezpieczny(tak tylko mi się wydaje). Jestem w moim „zamku”, w mojej „fortecy” . Wchodzę do domu staram się uspokoić powrócić do umysłowej nirwany. Lecz mój umysł jeszcze nie wie, że czeka mnie kolejna walka aby przeżyć . Z oddali słyszę „Część Kochanie” (KURWA) znowu ona! Już wróciła. Tym razem krótsza wizyta u rodziców?…