Perfekcyjna Niedoskonalość - opinia O.

Początek1 / 1

„Perfekcyjna Niedoskonałość” (PN) – już sam tytuł niesie w sobie zapowiedź.

Fantastyka naukowa ma to do siebie, że idzie do przodu – w teorii przynajmniej. Rozwój techniki i technologii, podróże między gwiezdne i obce rasy. A także zmiany społeczne, kulturowe i duchowe. Stworzenie rzeczywistości z tych klocków jest trudne i rzadko, tak naprawdę, zakończone sukcesem. Sztampowe powieści sc-fi niewiele mają tak naprawdę z „nauki” a więcej z „przygody” czy „militarystyki”. Dukaj jest inny. Dzieło pana Jacka jest niczym monolit – zarówno z powodu ogromu kreacji jak i jej kompletności.

Świat PN jest tak złożony, tak inny, że z początku niezrozumiały, przerażający. Ale jest też dziwnie realny. Może nie każdy wynalazek opisany przez Dukaja zostanie wynaleziony, ale przemiany społeczne, pewien pęd ku zmianom ku rozwojowi… tak. Zazwyczaj ludzie przyszłości, których serwują nam pisarze nie różnią się de’facto specjalnie od nas. Kierują nimi te same cele, słabości i motywy. W PN wchodzimy jednak na inny poziom. Przemiany społeczne, osobowości , charaktery jako obiekty wynajdywane, programowane czy kreowane. Droga ku doskonałości…

Jacek Dukaj skupia się na lekkiej fabule wciśniętej w świat przyszłości. Wszystko jest inne. Tutaj bohater nie różni się od Jamesa Bonda…