Proza · Fantasy · 12 min czytania
Pięć Domen: Opowiadania - Przyjaciej cz. 3
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 6
Ach ci młodzi...
****
Balaba to roślina o długich szerokich liściach hodowana głównie dla włókien. Stanowiły one dobry materiał na strzechy, gdyż nawet suche, paliły się niezwykle wolno.
*****
Już zmierzchało, gdy Kal Brus syn miejscowego golibrody objął nocną wartę. Służba na murach zakonu może i nie należała do jego wymarzonych zajęć, ale cenił w niej ciszę, spokój a nade wszytko brak wścibskich oczu spoglądających mu na ręce.
Chłodne powietrze pachniało jesienią i zapowiadało nadchodzący deszcz. Kal rozejrzał się nerwowo po klasztornych obwarowaniach, a następnie łypnął spomiędzy blank na opuszczoną bronę.
Ani żywej duszy, pomyślał i odetchnął z ulgą, przylgnąwszy plecami do chłodnej kamiennej ściany pobliskiej wieży strażniczej. Po chwili poszukiwań wyciągnął z kieszeni materiałowe zawiniątko, uśmiechnął się lubieżnie na jego widok, po czym przystąpił do niemal rytualnego odwijania pakunku.
Widok kilku zasuszonych łodyżek mocno go ucieszył.
Część 22 / 6
Splótł je w wąski rulonik i wyłożywszy na dłoni szeroki liść balaby, zwinął wszystko razem w nieco garbatego skręta.
Przez moment patrzył na swój twór z niezdrowym zachwytem, po czym chwycił okopcone drewko i podpalił od jednej z pochodni. Końcówka zwijki rozżarzyła się czerwienią. Kal zaciągnął się upajającym dymem. Wszystkie troski rozmyły się i uleciały gdzieś w gwieździste przestworza, pozostawiając jedynie uczucie odurzającej błogości.
Pociągnął po raz drugi.
– Ekhe! – zacharczał i splunął z obrzydzeniem. – Co u licha? – Podstawił tlącą się tutkę pod światło. W miejscu euforycznego narkotyku dogasał mały owalny kawałek węgla. – Bardzo zabawne, Mileno. Ha… Ha… Uśmiałem się, że hej.
– Wiesz, że kiedyś cię to wykończy? – oznajmiła mistrzyni Karevis, wyłaniając się z cienia pobliskiej machikuły. Lekko bursztynowe światło na granicy mroku otuliło jej sylwetkę. Odziana w zwiewną suknię barwioną na kolor morskiej płycizny oraz komplet biżuterii wysadzanej oszlifowanymi lapis-lazuli, postąpiła kilka kroków w stronę Kala. Łańcuszek z minerałów błyszczał hipnotycznie, podkreślając głęboki dekolt mistyczki.
Chłopak z wrażenia wypuścił węgielek, ale szybko poderwał go z posadzki.
– Wyglądasz… olśniewająco – oświadczył, przybierając kolor wypalonej cegły.
– Mówisz to ty, czy narkotyki? – spytała, nie odrywając od niego wzroku. W szarych wpadających w jasną żółć tęczówkach tliła się magia.
Część 33 / 6
– Oj przestań się boczyć – Kal dostąpił do Mileny, pochwycił za smukłe biodra i przycisnął do siebie. Zwarci w uścisku, uderzyli o blankę, a potem, w obrocie, zamienili się miejscami, przylegając do przeciwległej ściany.
– Ooo… Czuję, że ktoś się stęsknił – oznajmiła zalotnie Karevis, obdarzając chłopka powłóczystym spojrzeniem.
– Jak… diabli… a ty… tęskniłaś? – spytał, muskając wargami jej aksamitny kark.
– Jak kotka w rui – Pocałowali się namiętnie. Pasek od spodni Kala puścił jak za dotknięciem magicznej różdżki, a suknia Mileny zadarła gwałtownie, jakby unoszona siłą woli podnieconego nastolatka.
Młody Brus nagle zastygł i zaniechał pieszczot.
– Co jest? – rzuciła z pretensją rozochocona Karevis.
– Cygaro za cygaro – odpowiedział enigmatycznie Kal i uśmiechnął się głupkowato. ·
– Nie wiem, o co ci chodzi.
Część 44 / 6
– Odczaruj to – wystawił jej węgiel przed nos.
– Świnia! – spoliczkowała go i odepchnęła ze spuszczonymi spodniami.
– Żartowałem – skłamał. – No chodź. – Pomachał jej wzwiedzionym prąciem, co według niego było nieziemsko zabawne i seksowne.
– Cicho! – nakazała Karevis i nadstawiła uszu.
– Kal!? – Spod bramy dobiegł mocny, kobiecy głos.
– Szlag! Już wróciła, Muszę uciekać! – Milena wpadła w panikę i ruszyła w stronę schodów. Kal wyjrzał przez blanki pod opuszczoną bronę. Matka Sainik rzuciła mu mordercze spojrzenie.
– Kal, unieś kraty! – nakazała z wyczuwalną irytacją.
Część 55 / 6
– Tak, Matko Sainik! Już się robi! – W stresie nie zapiął porządnie spodni, zanim dopadł do korby, sterującej mechanizmem bramy. Metalowa krata zaczęła się unosić, a spodnie opadać.
– Mówię ci chłopcze, że przez te narkotyki to kiedyś zapomnisz włożyć gaci na dupę – wysapała Tatiana i wkroczyła na teren katedry.
****************************************************************
– Miiijau… o Kalu nigdy nie opowiadałaś – wymruczała Sebil.
– Nie było o czym: ładna buzia, pusty w środku. Taki przelotny romans napalonej zakonnicy – Matka Karevis zalała się rumieńcem, a po skórze przeszły jej ciarki.
– Jasne, jasne. Pokaż mi go – Sebil sięgnęła do czoła Mileny, a Matka odruchowo cofnęła głowę.
– Co ty knujesz, co?
Część 66 / 6
– Chcę się dowiedzieć, kto przebił twoją membranę nieskazitelności. – Brukijka podjęła drugą próbę dosięgnięcia czoła przyjaciółki. Tym razem raptownie, z zaskoczenie. Matka w mgnieniu oka przechwyciła włochatą dłoń i skomentowała starania przyjaciółki z uśmiechem satysfakcji na twarzy:
– Nie będziemy rozgrzebywać starych… – przerwała, czując na czole miękki dotyk pasiastego ogona: dała się podejść.
Sebil zwinęła koniec kity, jakby coś w niej trzymała i przeniosła iluzoryczną zdobycz od twarzy Matki wprost na srebrzyste piaski w ołtarzu.
– Czy ty się dobrze czujesz, Sebil? – spytała Matka Karevis, spoglądając podejrzliwie to na nią, to na parujące jeszcze ciasto. Może Brukom szkodzą migdały, pomyślała.
– Ta. Nie przerywaj – sapnęła mistyczka, pochwyciła mały woreczek, który zawsze stał na balustradzie okalającej ołtarz i wysypała odrobinę diamentowego pyłu na powierzchnię miniaturowych wydm. Niewielki wir uformował kopczyk, a z niego wyłoniła się kukła młodego mężczyzny palącego skręta.
– Faktycznie niczego sobie. Masz moje rozgrzeszenie za puszczalstwo – zażartowała Bruka. Matka przetarła oczy i zakotwiczyła wzrok na ziemistej figurce.
– Dokładnie taki jak zapamiętałam – westchnęła z…