Ustawienia czytania
Preferencje tekstuŹródło: ustawienia tej wizyty
Motyw

Proza · Fantasy · 12 min czytania

Pięć Domen: Opowiadania - Przyjaciej cz. 3

Bezpłatny fragment · pierwsze 50%

Ach ci młodzi...

****

Balaba to roślina o długich szerokich liściach hodowana głównie dla włókien. Stanowiły one dobry materiał na strzechy, gdyż nawet suche, paliły się niezwykle wolno.

*****

Już zmierzchało, gdy Kal Brus syn miejscowego golibrody objął nocną wartę. Służba na murach zakonu może i nie należała do jego wymarzonych zajęć, ale cenił w niej ciszę, spokój a nade wszytko brak wścibskich oczu spoglądających mu na ręce.

Chłodne powietrze pachniało jesienią i zapowiadało nadchodzący deszcz. Kal rozejrzał się nerwowo po klasztornych obwarowaniach, a następnie łypnął spomiędzy blank na opuszczoną bronę.

Ani żywej duszy, pomyślał i odetchnął z ulgą, przylgnąwszy plecami do chłodnej kamiennej ściany pobliskiej wieży strażniczej. Po chwili poszukiwań wyciągnął z kieszeni materiałowe zawiniątko, uśmiechnął się lubieżnie na jego widok, po czym przystąpił do niemal rytualnego odwijania pakunku.

Widok kilku zasuszonych łodyżek mocno go ucieszył.

Splótł je w wąski rulonik i wyłożywszy na dłoni szeroki liść balaby, zwinął wszystko razem w nieco garbatego skręta.

Przez moment patrzył na swój twór z niezdrowym zachwytem, po czym chwycił okopcone drewko i podpalił od jednej z pochodni. Końcówka zwijki rozżarzyła się czerwienią. Kal zaciągnął się upajającym dymem. Wszystkie troski rozmyły się i uleciały gdzieś w gwieździste przestworza, pozostawiając jedynie uczucie odurzającej błogości.

Pociągnął po raz drugi.

– Ekhe! – zacharczał i splunął z obrzydzeniem. – Co u licha? – Podstawił tlącą się tutkę pod światło. W miejscu euforycznego narkotyku dogasał mały owalny kawałek węgla. – Bardzo zabawne, Mileno. Ha… Ha… Uśmiałem się, że hej.

– Wiesz, że kiedyś cię to wykończy? – oznajmiła mistrzyni Karevis, wyłaniając się z cienia pobliskiej machikuły. Lekko bursztynowe światło na granicy mroku otuliło jej sylwetkę. Odziana w zwiewną suknię barwioną na kolor morskiej płycizny oraz komplet biżuterii wysadzanej oszlifowanymi lapis-lazuli, postąpiła kilka kroków w stronę Kala. Łańcuszek z minerałów błyszczał hipnotycznie, podkreślając głęboki dekolt mistyczki.

Chłopak z wrażenia wypuścił węgielek, ale szybko poderwał go z posadzki.

– Wyglądasz… olśniewająco – oświadczył, przybierając kolor wypalonej cegły.

– Mówisz to ty, czy narkotyki? – spytała, nie odrywając od niego wzroku. W szarych wpadających w jasną żółć tęczówkach tliła się magia.

– Oj przestań się boczyć – Kal dostąpił do Mileny, pochwycił za smukłe biodra i przycisnął do siebie. Zwarci w uścisku, uderzyli o blankę, a potem, w obrocie, zamienili się miejscami, przylegając do przeciwległej ściany.

– Ooo… Czuję, że ktoś się stęsknił – oznajmiła zalotnie Karevis, obdarzając chłopka powłóczystym spojrzeniem.

– Jak… diabli… a ty… tęskniłaś? – spytał, muskając wargami jej aksamitny kark.

– Jak kotka w rui – Pocałowali się namiętnie. Pasek od spodni Kala puścił jak za dotknięciem magicznej różdżki, a suknia Mileny zadarła gwałtownie, jakby unoszona siłą woli podnieconego nastolatka.

Młody Brus nagle zastygł i zaniechał pieszczot.

– Co jest? – rzuciła z pretensją rozochocona Karevis.

– Cygaro za cygaro – odpowiedział enigmatycznie Kal i uśmiechnął się głupkowato. ·

– Nie wiem, o co ci chodzi.

– Odczaruj to – wystawił jej węgiel przed nos.

– Świnia! – spoliczkowała go i odepchnęła ze spuszczonymi spodniami.

– Żartowałem – skłamał. – No chodź. – Pomachał jej wzwiedzionym prąciem, co według niego było nieziemsko zabawne i seksowne.

– Cicho! – nakazała Karevis i nadstawiła uszu.

– Kal!? – Spod bramy dobiegł mocny, kobiecy głos.

– Szlag! Już wróciła, Muszę uciekać! – Milena wpadła w panikę i ruszyła w stronę schodów. Kal wyjrzał przez blanki pod opuszczoną bronę. Matka Sainik rzuciła mu mordercze spojrzenie.

– Kal, unieś kraty! – nakazała z wyczuwalną irytacją.

– Tak, Matko Sainik! Już się robi! – W stresie nie zapiął porządnie spodni, zanim dopadł do korby, sterującej mechanizmem bramy. Metalowa krata zaczęła się unosić, a spodnie opadać.

– Mówię ci chłopcze, że przez te narkotyki to kiedyś zapomnisz włożyć gaci na dupę – wysapała Tatiana i wkroczyła na teren katedry.

****************************************************************

– Miiijau… o Kalu nigdy nie opowiadałaś – wymruczała Sebil.

– Nie było o czym: ładna buzia, pusty w środku. Taki przelotny romans napalonej zakonnicy – Matka Karevis zalała się rumieńcem, a po skórze przeszły jej ciarki.

– Jasne, jasne. Pokaż mi go – Sebil sięgnęła do czoła Mileny, a Matka odruchowo cofnęła głowę.

– Co ty knujesz, co?

– Chcę się dowiedzieć, kto przebił twoją membranę nieskazitelności. – Brukijka podjęła drugą próbę dosięgnięcia czoła przyjaciółki. Tym razem raptownie, z zaskoczenie. Matka w mgnieniu oka przechwyciła włochatą dłoń i skomentowała starania przyjaciółki z uśmiechem satysfakcji na twarzy:

– Nie będziemy rozgrzebywać starych… – przerwała, czując na czole miękki dotyk pasiastego ogona: dała się podejść.

Sebil zwinęła koniec kity, jakby coś w niej trzymała i przeniosła iluzoryczną zdobycz od twarzy Matki wprost na srebrzyste piaski w ołtarzu.

– Czy ty się dobrze czujesz, Sebil? – spytała Matka Karevis, spoglądając podejrzliwie to na nią, to na parujące jeszcze ciasto. Może Brukom szkodzą migdały, pomyślała.

– Ta. Nie przerywaj – sapnęła mistyczka, pochwyciła mały woreczek, który zawsze stał na balustradzie okalającej ołtarz i wysypała odrobinę diamentowego pyłu na powierzchnię miniaturowych wydm. Niewielki wir uformował kopczyk, a z niego wyłoniła się kukła młodego mężczyzny palącego skręta.

– Faktycznie niczego sobie. Masz moje rozgrzeszenie za puszczalstwo – zażartowała Bruka. Matka przetarła oczy i zakotwiczyła wzrok na ziemistej figurce.

– Dokładnie taki jak zapamiętałam – westchnęła z…

Wróć na początek
Postęp podglądu tylko w tej sesji · 0%
Pięć Domen: Opowiadania - Przyjaciej cz. 3 — czytnik · opowiadania