Pięć Domen: Tom 1 - Światło Północy: cz. 18

Początek1 / 5

WYROCZNIA

Ornis wylądował w progu domu swojej siostry. Poród przewidywano nie wcześniej niż za miesiąc, dlatego informacja o narodzinach nieco go zaskoczyła i zaniepokoiła zarazem. Uczucie to spotęgowała martwa cisza panująca wewnątrz mieszkania Maew. Czemu nikt się nie raduje, pomyślał i przyśpieszył kroku w stronę sypialni. W końcu usłyszał oczekiwany dźwięk: cichutki płacz dzieciątka w oddali.

– Uff… – westchnął z ulgą i wykreślił na czole znak słońca.

Wewnątrz obszernego pokoju na rozległym łożu, podparta o poduchy, siedziała szczupła Arianka. Maew trzymała zawiniątko na rękach, kołysząc je czule. Posklejane, igłowate pierza na jej policzkach wytyczały ścieżki niedawno wylanych łez. Tuż obok stał jej mąż, Anak. Nie wydawał z siebie żadnego dźwięk; jedyną oznaką przytomności jaką przejawiał, był drgający nerwowo podbródek i zaciśnięte pięści. Oboje małżonków miało tak posępne miny, iż cała sytuacja bardziej przypominała pogrzeb niż narodziny. Całe szczęcie dziecko nadal cicho zawodziło.

Ornis wyczuwał, że coś wisi w powietrzu i gęstnieje by runąć na niego z impetem. Dopadł do szwagra.

– Przyleciałem tak szybko, jak tylko mogłem. Dlaczego milczysz Anaku? Co tu się dzieje? Coś się stało dziecku?

– To coś nie jest moim synem! – warknął pogardliwie Anak.

– Nie pleć głupot! Rozum ci odjęło! Maew, co mu się stało!?

Część 22 / 5

– Ćśśśśś… dopiero zasnął. Nie krzycz tylko zobacz – Arianka uchyliła kocyk, odsłaniając główkę noworodka.

– Matko Imaltis! Miej nas w swojej opiece! – Ornis odskoczył od lóżka. Niemowlę zaczęło płakać.

– Ćśś… Malutki, cichutko… Nie ma się czego bać. Wujek jest po prostu zaskoczony i tyle – Ćśś.. – Maew zaczęła delikatnie kołysać zawiniątkiem i po chwili zawodzenie ustało. Anak wybiegł na balkon i odleciał, przewracając pobliskie donice.

– Anaku, gdzie ty…

– Niech idzie – Maew przerwała Prefektowi. – Musi to przetrawić.

– Przetrawić! Mówisz to tak jakby on… – wskazał na noworodka. – Jakby był kulawy, albo nie w pełni opierzony, a przecież on…

– Wiem, widzę bracie. Też mnie to martwi, ale to nadal mój syn – upomniała Ornisa łagodnym acz stanowczym tonem.

Część 33 / 5

– Nikt nie może się o tym dowiedzieć! Słyszysz! Absolutnie nikt! Prefekt zaczął nerwowo chodzić po pokoju, mówiąc naprzemiennie sam do siebie i do bliżej nieokreślonego bytu w ścianie.

– Całe szczęście mamy nowego Sehel. To efekt jego długiej nieobecności – złapał się obiema rękoma za głowę – Tak! To musi być to.

– Bracie, może poproś Atmę o pomoc? – spytała półszeptem Maew przerywając paniczny monolog Ornisa – Ona będzie wiedziała, co robić.

– Nie Siostro – zaprzeczył stanowczo. – Ona zmaga się z własnymi demonami, zresztą jutro opuszcza miasto.

– Atma odchodzi z Sefalos? Muszę się z nią pożegnać… – Arianka osunęła nogi z krawędzi łoża. Prefekt dostąpił do niej z prędkością błyskawicy.

– Nie pokazuj się publicznie do czasu, aż znajdę przyczynę tego stanu rzeczy! – nakazał a Maew odpuściła i wróciła na pościel. – Polecę do Astrolabium, a ty zostań w domu . Znajdziemy rozwiązanie, obiecuję – uściskał ją i wybiegł na zewnątrz.

Nadal cały dygotał, o czym świadczyły drgające skrzydła. Zatrzasnął za sobą drzwi i złapał kilka wdechów, prosząc emocje o chwilę przerwy. Wysłuchały.

Część 44 / 5

Naprężył mięśnie na grzbiecie, rozruszał zesztywniałe lotki i wzbił się w powietrze. Musiał poznać odpowiedź i musiał to zrobić szybko, a w całym Artem nie było do tego lepszego miejsca niż Astrolabium: potężny starożytny artefakt, dzieło inżynierii i magii jednocześnie; zegar dziejów wybudowany na początku istnienia, który pełnił rolę przewodnika dla Ariendi po odejściu Imaltis do astry.

Tak, dokładnie tam muszę się udać, pomyślał i smagnął powietrze potężnymi skrzydłami.

Wejście do groty przysłaniał wodospad. Obyczaj nakazywał obmyć twarz w lodowatym strumieniu na znak oczyszczenia. To też uczynił. Zimno otrzeźwiło mu umysł na tyle by mógł spokojnie wkroczyć do groty.

– Witaj prefekcie – oczekująca go orędowniczka otarła mu twarz przygotowanym ręcznikiem. Miała na sobie tradycyjne szaty Pretendentki: smukłą togę przeplataną złotym i czarnym haftem. – Widząca czeka na ciebie – dodała. Nie był zdziwiony. Widząca Hewlaska umiała czytać pokrętne szepty matki z chirurgiczną precyzją.

Razem wkroczyli do obszernej jaskini. Na sklepieniu pieczary widniały poskręcane, starożytne glify, na których czas odbił swoje piętno w postaci erozyjnych ubytków. Symbolizowały przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, zataczające idealny okrąg.

W centrum groty, przy piedestale, modliła się skrzydlata postać, której wygląd znacząco odbiegał od wizerunku reszty starszych Ariendi: czarne krucze skrzydła pokryte licznymi tatuażami w kształcie oczu, rzucały nieprzenikniony cień na wilgotną posadzkę. Stała tyłem, ubrana w czarne, postrzępione szaty. Doskonale zdawała sobie sprawę z obecności rządcy Sefalos.

– Dawno cię tu nie było Prefekcie. – Jej głos charczał nieprzyjemnie jak głos staruszki, która przez całe życie nie stroniła od palonych używek.

Część 55 / 5

– Jako widząca już na pewno wiesz, co mnie tu sprowadza. Ornis podszedł bliżej i oddał pokłon – Witaj Hewlasko.

– W rzeczy samej; w wizjach widziałam już twojego siostrzeńca…

– Możesz mi zatem powiedzieć, co to oznacza!? – Pomimo starań nie potrafił zapanować nad emocjami. Widząca mlasnęła kilkukrotnie.

– Wszystko w swoim czasie. Podejdź proszę – uniosła kościstą rękę z długimi pazurami osadzonymi na koniuszkach długich palców. Gdy Ornis zbliżył się jeszcze bardziej, Hewlaska obróciła się w jego stronę.

Nie był to przyjemny widok.

Stara, pomarszczona twarz z zarośniętymi skórą oczodołami i zwisającym podbródkiem. Stała niczym senna mara zmaterializowana na jawie.

– Tak jak pytanie poprzedza odpowiedź, tak widzenie poprzedza ofiara. Podaj mi dłoń – Ornis wykonał…