Pięć Domen: Tom 1 - Światło Północy: cz. 27

Początek1 / 6

Atma siedziała przy ścianie, nie mogąc zebrać myśli; tyle uczuć, tyle różnych obrazów i emocji. Wszystko galopowało po zatłoczonej plątaninie synaps i zderzało się ze sobą, tworząc coraz to nowsze wątki.

Po chwili chaosu udało jej się schwytać tę jedną myśl, którą zakotwiczyła się w rozsądku.

– Hewlaska miała rację… – szepnęła do siebie. – Przepowiednia widzącej Tanajiry stała się rzeczywistością. Co teraz? Zadała sobie pytanie, z trudem stając na nogach. Czy Sefalos jest gotowe? Czy zaakceptują prawdę? – Aghh… – zacisnęła powieki zaatakowana przez kłujący ból w skroniach.

Muszę, czym prędzej poinformować Ornisa, pomyślała. Ten chłopiec jest lekarstwem na szarość, który płynie w naszych żyłach.

Gonitwę myśli przewał męski głos:

– Czy pani nazywa się Atma Andramon? – Orędowniczka odwróciła się niepewnie. Naprzeciw niej stał kapłan Imaltis w towarzystwie dwóch strażników. Uśmiechał się do niej z taką sztuczną, niepokojącą serdecznością, mrużąc przy tym oczy.

Oprzytomniała, a jej umysł zakotwiczył mocno w realności.

– Tak to ja. W czym mogę pomóc? – odpowiedziała zaskoczona faktem, iż kleryk zna jej imię.

– Jest pani wzywana do Świątyni. Arcykapłan Sared Malton z archidiecezji w Oruun chce z panią porozmawiać. – Mnich był nad wyraz uprzejmy, ale obstawa białych kruków nie pasowała do tej dobrotliwej maski.

– A co jeśli nie zechcę pójść? – zapytała i wyczekiwała reakcji strażników.

Część 22 / 6

– Wtedy tych dwóch dżentelmenów poprosi ponownie – oświadczył łysawy mężczyzna w habicie i poszerzył uśmiech, mrużąc jeszcze bardziej i tak już wąskie ślepka.

Atma zrozumiała aluzję. Wiedziała też, że jeśli chce nadal pomagać ludziom w Watenfel, to nie może zaatakować, ani uciec: nie miała wyjścia.

– Prowadźcie, zatem.

Siedziba kultu Imaltis mieściła się w zewnętrznym pierścieniu w pobliżu dzielnicy usługowej, gdzie domy uciech rozkwitały jak grzyby po deszczu; ponoć pierwsi misjonarze postawili sobie za cel obniżenie poziomu rozpusty w mieście, ale jak do tej pory rozpusta miała się świetnie – misjonarze też.

W odróżnieniu od Oruun wyznanie Matki Światła, jako jedynej prawowitej bogini, dotarło na północ stosunkowo niedawno. Wcześniej pod rządami Belantres, miasto rozkwitało w duchu wielowyznaniowości i choć Belentrejczycy nie wierzyli w boskie pochodzenie astry, to postacie pierwszych stwórców mocno zakorzeniły się w kulturze i świadomości tego narodu. Z czasem dzieci Imaltis zaczęto utożsamiać z pierwszymi Mas-Tanas, magami założycielami, których aury, po śmierci, zachowały świadomość i po dziś dzień czuwają nad swym ludem.

W porównaniu ze starymi świątyniami Murkira czy Arkturosa, które obecnie służyły za ratusz i galerię sztuki, siedziba Kultu Jedynej Matki prezentowała się skromnie. Budynek sam w sobie był niegdyś zewnętrznym posterunkiem, który zlikwidowano po wzniesieniu drugiego muru. O obecnym przeznaczeniu tego miejsca świadczyły jedynie dwa posągi starszych Ariendi sprowadzone tu z Girzel. Ustawiono je przed wejściem, aby witały pielgrzymów i wiernych – choć od jakiegoś czasu witały jedynie chorych i szukających pomocy.

Atma, w obstawie trzech mężczyzn, zbliżyła się do świątyni. Również teraz, sznur ludzi czekał w kolejce przed wejściem. Większość z nich stanowiły osoby starsze, ale byli i tacy w sile wieku, którzy ledwo trzymali się na nogach. Ciężko było jednoznacznie stwierdzić, dlaczego: żadnych ran, oznak gorączki czy infekcji, tylko blada skóra, mętne oczy i wychudzone jakby wysuszone, ciała. Przypominali korowód zmarłych czekających na przejście przez niebiańską bramę.

Orędowniczka wykorzystała tłok i odłączyła się od eskortujących strażników, podbiegła do najbliższego mężczyzny z kolejki i spojrzała głęboko w oczy: sprawiał wrażenie pogrążonego w pół-śnie.

– Idziemy! – warknął gwardzista, gdy w końcu udało mu się do niej przedostać i pochwycił ją za ramię.

– Nie musisz mnie szarpać! – gwałtownie zrzuciła jego rękę.

Część 33 / 6

– Nie jestem przestępcą!

– To się jeszcze okażę – sapnął. – Idziemy powiedziałem! I bez takich sztuczek! – Posłuchała.

Przekroczyli próg świątyni. Wewnątrz sytuacja prezentowała się jeszcze gorzej niż przed wejściem. Ludzie leżący na ziemi pokrywali niemal całą podłogę, a salę wypełniało echo jęków i wołania o pomoc. Gdzieniegdzie, między chorymi, poruszały się kapłanki matki, roznosząc wodę i pojąc tych, którzy nie byli w stanie uczynić tego sami. Widok był nie do zniesienia dla wrażliwej duszy, a wzbierające poczucie niemocy prowokowało przeskoki złotych iskier w oczach Atmy.

Nie mogła się zdemaskować, nie teraz, zmobilizowała się w myślach i przekierowała spojrzenie na szerokie okiennice wpuszczające pomarańczowe światło wczesnego zachodu.

Po przejściu przez salę modlitewną, weszli do mniejszego pomieszczenia, gdzie zgromadzili się wyżsi kapłani Imaltis i jeden arcykapłan.

Hierarcha od razu przykuł uwagę Atmy. Jego strój nie pasował do stylu miejscowych: znacznie przewyższał ich szykiem i dostojnością. Na jej widok zakończył dyskusję z pozostałymi i podszedł bliżej.

– Przepraszam za sposób, w jaki się tu pani znalazła. Jestem Sared Malton, ze świątyni w Oruun – przedstawił się oficjalnie – Niestety sprawa jest wyjątkowo pilna – dodał i cofnął się o kilka kroków.

– Wasza świątobliwość raczy wyjaśnić, cóż jest takiego pilnego, iż świątynia porywa mnie w trakcie zakupów? – spytała z wyczuwalnym gniewem.

– Jeszcze raz przepraszam, że tak to pani odczuła, ale...

– To nie jest odczucie, tylko fakt – przerwała mu w połowie zdania – Teraz proszę mówić, o co chodzi. Mam dużo pracy – oznajmiła z manierą.

Część 44 / 6

– Było choroby nie sprowadzać! – rzucił w jej stronę jeden z kapłanów stojących na drugim końcu pomieszczenia.

– Że, co przepraszam!? – żachnęła się.

– Przestań Zatrawarze! Nie czas i miejsce na takie rzeczy – Sared zbeształ klechę rzucającego oskarżenia, a ten skulił głowę i usunął w cień.

– Przepraszam; napięta sytuacja daje się nam wszystkim we znaki. Proszę usiąść – Arcykapłan wskazał Atmie krzesło oświetlone czerwonawą strugą światła z pobliskiego świetlika. Stało pośrodku pomieszczenia. Cała kompozycja w połączeniu z gniewnymi spojrzeniami otaczających ją duchownych dawała bardzo silne przeświadczenie o nadchodzącym przesłuchaniu – Orędowniczka niechętnie przysiadła we wskazanym miejscu, a hierarcha zasiadł naprzeciw niej.

– Dziękuję – uśmiechnął się serdecznie. – Proszę mi opowiedzieć, kim pani jest, skąd pochodzi, a ponad wszystko, co panią sprowadziło do Watenfel? – Kultura osobista i grzeczność Sareda, z jaką odnosił się do Atmy, mocno kontrastowała z całą resztą otoczenia, łącznie z uzbrojonymi strażnikami.

– Nazywam się Atma Andramon i przez długie lata pracowałam, jako uzdrowicielka w Girzel – odpowiedziała bez sekundy zawahania. – Gdy tylko doszły mnie wieści, iż Walon jest nękany przez tajemniczą zarazę, zebrałam wszystko, co mogłam zabrać w podróż i wyruszyłam na północ pomagać w walce z chorobą, która dotknęła nie tylko uprawy i bydło, ale także przeniosła się na ludzi.

– Rozumiem… – zamyślił się Sared – Słyszałem, że pomaga pani tym nieszczęśnikom za darmo. To prawda?

– Tak – potwierdziła z dumą w sercu.

– Z czego zatem pani się utrzymuje i opłaca leki dla chorych!? Spojrzał na nią bardzo podejrzliwym wzrokiem.

Część 55 / 6

– Miałam swoje oszczędności. – W głosie Atmy wydźwięczyła irytacja – Przed przyjazdem prowadziłam sklep zielarski w dzielnicy świątynnej.

– Kłamie! – zarzucił jeden z kapłanów. Tym razem Sared nie zareagował, wyczekując na reakcję Atmy. Uzdrowicielka poczerwieniała ze złości i zerwała się z krzesła.

– Jak śmiesz, prostaku!! – krzyknęła pogardliwie. – Żądam, aby mi wyjaśniono, o co tu chodzi!

– Proszę usiąść i nie utrudniać – skomentował arcykapłan bez wymuszonej serdeczności. Strażnicy chwycili za broń. Atma musiała ustąpić i wróciła na swoje miejsce.

– Jeżeli jest pani niewinna, to zaraz będzie po sprawie – dodał Sared.

– Niewinna? A jakie mam zarzuty!? – spytała roztrzęsiona.

– Czerpanie korzyści z zarazy i pomoc w jej rozprzestrzenianiu – wyrecytował bezemocjonalnie Malton.

– Czy wam choroba mózgi trawi! – wrzasnęła obelżywie.

– Zamilcz! – odpysknął Arcykapłan, zmieniając ton na agresywny. Obelga przełamała jego opanowanie i cała przyjacielska kurtyna opadła, pozostawiając jedynie prawdziwą, zajadłą nienawiść. Wstał z krzesła i zrobił kilka kroków, aby ostudzić emocje.

Część 66 / 6

– Skoro nie pobiera pani opłat… – kontynuował nieco spokojniej – To, jakim cudem wynajmuje pani ten ogromny dom w wewnętrznym kręgu? Też z oszczędności? – Insynuował. Starsza zbladła; świątynia śledzi moje ruchy, pomyślała. Od tej pory musiała uważać na każde słowo.

– Niedawno, pomogłam dojść do zdrowia jedynej córce właściciela tego domostwa. Na dowód wdzięczności pozwolił mi leczyć w nim ludzi: pokój, który wynajmowałam w gospodzie, nie miał do tego warunków, ale o tym na pewno też wiecie – skwitowała wypowiedź wymuszonym uśmieszkiem.

– Tak zupełnie za darmo? – Arcykapłan zdziwił się sztucznie. – Taki wielki dom? – dopytywał z wyczuwalnym naciskiem.

– W takim razie potwierdzi pani słowa, prawda? – Atma posmutniała. Zdała sobie sprawę, iż to, co miała zaraz powiedzieć, na pewno nie poprawi jej sytuacji.

– Kiedy młoda szlachcianka poczuła się lepiej, gospodarz zdecydował się opuścić Watenfel i zacząć nowe życie w Oruun.

– Czyli nikt nie jest w stanie poświadczyć za panią w tej kwestii?

– Spytajcie kogokolwiek z tych, którym pomogłam! Potwierdzą, iż nie wzięłam złamanego rema! – zarzekała się desperacko.

– Dobrze – przytaknął spolegliwie arcykapłan i obrócił w stronę zgromadzonych oskarżycieli.

– Wprowadźcie świadków! – jeden z kapłanów wykonał zapraszający gest w stronę…