Pięć Domen: Tom 1 - Światło Północy: cz. 28

Początek1 / 6

***************************************************************************

Starsi wylądowali pośród traw świętej polany; trójka heroldów skąpanych w gorących promieniach południa. Ich białe skrzydła skrzyły się złocistą łuną, a piękne oczy przyciągały hipnotyzujący spojrzeniem.

Wtedy, przyszły pierwszy kapłan, wyszedł im naprzeciw i padł na kolana, lecz jeden ze starszych zwany Ornisem, nakazał mu powstać i spojrzeć w górę, po czym rzekł podniośle:

– Nie mi a matce światła cześć oddajcie. – I tak czynimy po dziś dzień.

Księga Objawień: Narodziny Świątyni Imatlis

******************************************************************************

COŚ TU WISI W POWIETRZU

Część 22 / 6

Po spotkaniu z Burkhardem Selekta poczuła się jeszcze bardziej zagrożona niż wcześniej. Ukrywanie czegokolwiek przed Lejlą nie miało już sensu. Ścisnęła mocno dłoń Arkanistki i pociągnęła przyjaciółkę za sobą, bez słowa wyjaśnienia.

Snując się zaułkami, pozostawały poza wzrokiem licznych patroli Białych Kruków i gwardii: ciasna zabudowa sprzyjała ukryciu.

Niestety w połowie drogi zaskoczyła ich grupka wojskowych, który wyłonił się zza pracowni krawieckiej. Nie zauważyły ich, gdyż płachty materiałów nasączone świeżym barwnikiem rozwieszone na podwórzu, mono ograniczały widoczność.

Patrol minął ich jednak obojętnie, choć Selekcie zdawało się, że żołnierze rzucają im podejrzliwie spojrzenia.

Lęk zelżał, dopiero gdy ponownie zniknęły pomiędzy budynkami.

Safonka spowolniła kroku, co Lejla odczuła zmniejszonym naciągiem ramienia. Przeszły jeszcze kilka przecznic i zrobiły przystanek pod podartą markiza na tyłach sklepu. Podczas gdy Arkanistka łapała oddech, Selekta przylgnęła do ściany zaniedbanego budynku i ostrożnie wyjrzała zza rogu.

– Nikt nas nie śledzi – fuknęła.

Część 33 / 6

– Widzę, że nie tylko ja wpadam w paranoje w tym Mieście – oceniła Lejla – Rozumiem, że to wina „uprzejmości” pana Burkharda?

– Ta – burknęła oszczędnie Safonka. – Coś tu wisi w powietrzu – dodała z zatrważającą powagą i chwyciła Lejlę za rękę.

– Trzymaj się blisko mnie – poinstruowała czarodziejkę.

W pełnym skupieniu ruszyły do przodu. Trybada szła powoli, stawiając krok za krokiem niczym lwica przyczajona na ofiarę. Nie przypominała już tej rozbawionej, zadziornej wojowniczki sprzed kilku godzin. Czarodziejka po części zszokowana, po części przestraszona, stąpała za przyjaciółką krok w krok.

Pokonawszy mały skwer, dotarły do wąskiego przejścia pomiędzy dwoma domami osłoniętego strzechą. Trybada kontrolnie wyjrzała na ulicę za nimi. Były już blisko Karczmy i nikt ich nie śledził.

– Czy moż…? – Lejla chciała poprosić o wyjaśnienia, ale Safonka przerwała jej w pół słowa:

– Porozmawiamy w bezpiecznym miejscu – zarządziła stanowczo – I od teraz ani słowa o Cesarstwie przy innych, dobra?

Część 44 / 6

– Dobrze – przytaknęła Araknistka, nie widząc miejsca na jakąkolwiek dysputę.

Szły dalej. Od strony gospody „Pod Turkawką” dochodziły wesołe dźwięki muzyki a przed wejściem, dwóch pijanych kupców narzekało na marny utarg. Nic nie wskazywało na zasadzkę, ale to charakteryzuję dobrą zasadzkę.

Safonka poszła przodem. Ostrożnie uchyliła drzwi i zacisnęła pięść na kordzie przytroczonym do pasa. Przemknęła wzrokiem po gościach i rozpoznała kilku pieśniarzy z ekspedycji, flirtujących z kelnerkami.

Dała czarodziejce znak, że jest bezpiecznie.

Przysiadły w ustronnym miejscu, a obsługa przyniosła po obowiązkowym piwie powitalnym – obowiązkowo doliczonym do rachunku. Lejla, spragniona, po szybkim przemarszu, bez namysłu chwyciła za swój kufel.

– Zaczekaj!! – Selekta, z głośnym wrzaskiem, chwyciła ją za nadgarstek. Muzyka ustała.

– Zaczekaj na mnie, he! – dokończyła, obracając sytuację w pijacki żart. Bard wrócił do charczenia, które uważał za śpiew i zaczął brzdąkać na lutni.

Część 55 / 6

– Jak ty nie chcesz pić, to ja się naprawdę zaczynam martwić –skomentowała czarodziejka. Już teraz sama do końca nie była pewna czy bardziej boi się tego miejsca, czy dziwnego zachowania przyjaciółki.

– Nie widziałyśmy, jak karczmarz nalewał – wyszeptała Safonka. – Może być zatrute – dodała w konspiracji. Nadal tkwiła w stanie czuwania i wnikliwie obserwowała wszystkich wchodzących do karczmy.

– Przestań mnie straszyć i powiedz wreszcie, co ci chodzi po głowie? – wymusiła Lejla.

– Gdy szłyśmy w głąb miasta, nie zauważyłam ani jednej cesarskie flagi: nawet w koszarach. Ponadto ilości wojska jaka tu się panoszy, nie tłumaczy nawet zaraza, tym bardziej, że jest ich najwięcej tam, gdzie skutki plagi są najmniej widoczne.

– Hmm… – westchnęła w zadumie czarodziejka. – Gdy teraz o tym pomyślę, to w sumie masz rację. Nie zwróciłam na to wcześniej uwagi – oświadczyła, rozpamiętując szczegóły drogi do baraków. – Dopiero zachowanie tego gbura w siedzibie gwardii dało mi do myślenia – dodała.

Na wzmiankę o tamtym zdarzeniu, w Selekcie wezbrał gniew, przez co, nieopatrznie, przechyliła kufel i opróżniła go do połowy.

– To już nie jest zatrute? – spytała Lejla, zdziwiona nagłą zmianą podejścia Trybady.

Część 66 / 6

– Co zatrute? – Selekta spojrzała na przyjaciółkę i podążyła za jej wzrokiem wprost na własną dłoń, pewnie zakotwiczoną na kubku.

– Szlag… no cóż, teraz to już szkoda wylać – dopiła resztę.

– Aghhh… Nalewka mamuni to, to nie jest, ale rozjaśnia umysł – wyszczerzyła zęby.

– Co teraz? Myślisz, że coś nam tu grozi? – pytała z coraz większym przejęciem Arkanistka. Od początku miała mieszane uczucia, co do tego miasta, a teraz na domiar złego, doszła jeszcze Walońska armia z nieznanymi rozkazami i podejrzanym dowódcą.

– Nie wiem mała. – Selekta nie chciała jej zadręczać, ale przeczuwała, że wszystko, co tu widziały i czego doświadczyły, to przedsmak buntu.

– Na pewno trzeba odszukać kapitana straży. List nie list, ten człowiek jest oddany koronie i jeśli dzieje mu się krzywda to trzeba pomóc…