Piękno

Początek1 / 1

Oto piękno przedstawione w szklanej figurze. Piękno doskonałe, odlane z łez… Umieszczone na wysokiej górze pośród czarnych, ołowianych chmur i siwej, spokojnej, delikatnej mgły. A oto karzeł żyjący na ziemi. Brudnej i zmęczonej jak on sam. Zawsze zapracowany, zawsze szukający nowego zajęcia. I ów karzeł ośmielił się mieć cel. Upodobał sobie zdobyć piękno z góry, szklaną figurę z łez odlaną. Kryształ lodu ukryty wysoko w chmurach.

Karzeł rozpoczął wspinaczkę. Długą, męczącą wspinaczkę. Ale wspinaczkę, na końcu której czekała na niego wspaniała nagroda. Z całą zaciekłością ruszył więc w górę. Szedł powoli, ciężko, depcząc trawę, niszcząc krzewy. Byle tylko dojść do piękna ukrytego na szczycie. W końcu karzeł nie mógł już iść, musiał przywrzeć do góry i wspinać się po niepewnych skałkach. Osunął się wiele razy, otarł się o wiele wystających kamieni, ubarwił własną krwią z obolałych palców zbocze góry. Zmęczony spojrzał za siebie. Ujrzał ziemię, jakiej jeszcze nigdy nie widział. Wszystko było małe, kolorowe i piękne. Malutkie światełka miasta migotały gdzieś w oddali. Po chwili spojrzał jednak w górę, a tam ujrzał szklaną figurę, ziszczenie jego marzeń. Dodało mu to otuchy i ruszył dalej w górę.

W końcu doszedł do