Pierwszaczki

Początek1 / 1

Jestem w trzeciej klasie gimnazjum. Całkiem niedawno, tak jak teraz oni gubiłam się w gąszczu szkolnych korytarzy (do tej pory utrzymuję, że pomysł, aby sala numer 18 znajdowała się na górze jest bezsensowny), chodziłam blisko ściany i spuszczałam wzrok przechodząc obok starszych, więc tych mających większą władzę. Ale chwileczkę... tegoroczne pierwsze klasy wcale się tak nie zachowują! Bezczelnie zajmują cały korytarz, trzymając się za rączki, czy za co tam chcą, biegają, wrzeszczą, szaleją! Uważam, że to pilna sprawa i należałoby zrobić z tym porządek. Wszak to zawala całą hierarchię wartości! Zwykle jest tak, że młodsi boją się starszych (cóż, mnie się nie da nie bać, zauważam), a ostatnio wtopiłam się w ścianę, bo nie chciałam, żeby wpadł na mnie biegnący pierwszak! Przyznaję, że kilka przypadków w pierwszych klasach jest co najmniej... niezmiernie zabawnych. Wiem, że chcielibyście, aby oświetlił Was blask sławy spadającej na mnie (wbrew pozorom ciężko żyć w świetle reflektorów), ale będzie bez nazwisk. Opisując te wydarzenia, mogą nie wydawać się śmieszne w najmniejszym stopniu, ale ciekawa jestem Waszej rekacji na pierwszaka wymachującego rękoma, z podskakującym plecakiem i nucącego piosenkę pod nosem, lub na chłopca, który próbuje Wam sprzedać…