Po drugiej stronie lustra Rozdział V Zza szyby

Początek1 / 1

Rozdział V Zza szyby

Tego dnia postanowiłem już nigdy więcej nie wychodzić z domu. Po prostu obserwować świat zza szyby. Zbytnio nie angażować się w sprawy świata, którego jestem tylko przelotnym gościem. Podczas mojego tymczasowego pobytu w domu, zacząłem czytać Biblie. Podczas czytania zastanawiałem się czemu wydano Jezusa na Ukrzyżowanie. To wcale nie jest prawdą, że Jezus tego pragnął. Najdobitniej świadczy o tym scena w Ogrodzie Oliwnym. Podczas, gdy wy śpicie ja też się modlę o to, żeby jeśli to możliwe Bóg oddalił ode mnie kielich rozpaczy i bólu. Widać jednak Ukrzyżowanie jest nieuniknione. Ludzie z natury są pesymistami. Tylko czemu muszą przenosić ten swój pesymizm na innych. Każde słowo wypowiedziane przez bliską osobę ranić może bardziej niż gwoździe, którymi przybijano Jezusa do Krzyża. Takie niby miało być podziękowanie za rozmnożenie chleba, za eucharystie i za uzdrowienie chorych ?! Jeżeli chcecie nie szczędźcie mi obelg i wyzwisk. Po śmierci i tak będzie mi przecież wszystko jedno. Ja zmartwychwstanę, a wy dalej będziecie się kłócić i naśmiewać z siebie. Zresztą macie racje – potrzeba wszystkich zdołować. Musimy wszystkim wmawiać, że nieszczęścia jakie nas spotykają to tylko i wyłącznie nasza wina. Winą natomiast innych jest to, że nam nie pomogli. Właśnie za ten brak pomocy musimy ich ukrzyżować. To jest nasz obowiązek i nic nie może nam w tym przeszkodzić. Kiedyś myślałem podobnie. Teraz wiem, że nie wszystkich można zabić. Niczego też nie da się im wytłumaczyć. Jeśli będziesz próbował – sam możesz zostać ukrzyżowany. Spadnie na ciebie wina za ich nieszczęścia. Będziesz tak przytłoczony tymi ciężarami, ze będziesz myślał o samobójstwie jak Judasz. Boże czemu nie pozwolisz mi umrzeć ?! Po co na mej drodze postawiłeś tych dwóch ludzi, którzy mnie uratowali ? Czemu znowu płacze i chce mi się krzyczeć ? Mam już dosyć tego wszystkiego. Nie przekonam nikogo do tego, że potrzebuje normalnego życia. Chociaż będę w kółko powtarzał swoje imię, prędzej ja zwariuje niż oni nauczą się zwracać do mnie po imieniu. Czasem zastanawiałem się…