Po drugiej stronie morza

Początek1 / 1

Rodzice wyjechali za chlebem do Anglii jak byłem mały. Nie chciałem jechać, ale dzieci i ryby głosu nie mają. Na początku mojej imigranckiej przygody nie było mi łatwo. Inny czas, język, obyczaje, jedzenie, nawet ruch uliczny odbywał się w drugą stronę. Przelewane po kątach łzy samotności i poczucie alienacji sprawiło, iż poczułem się jak żółw. Zamknięty w swojej skorupie wytrwałem do czasów dojrzewania. Niezauważany, przeciętny, podobny z twarzy do nikogo, nie sprawiałem kłopotów. One w rewanżu omijały mnie szerokim łukiem. Ale przyszedł czas, gdy w moim ciele coś zaczęło budzić się ze snu. Niczym natura, gdy oczekuje nadejścia wiosny. Rosło w oczach zainteresowanie płcią przeciwną. Nie dostrzegałem już barier codzienności. Nie chciałem być tylko Gregiem z Polski, chłopakiem z ostatniej ławki. Nadszedł czas Kolumba, zdobywcy i odkrywcy nieprzetartych szlaków. Musiałem odkopać zagubioną pewność siebie, która została w 10lat temu w kraju. Jak mama wiecznie powtarzała: - Chcieć to móc. Choć na początku bardziej chciałem niż mogłem, nie poddawałem się. - Z kobietami jest jak z szukaniem pracy - myślałem. - Im więcej cv rozniosłeś tym większa była szansa - prosta statystyka. Pierwsze spalone podejścia nie osłabiły mojego zapału. Zmieniałem się niczym kameleon. Byłem drapieżnikiem, romantykiem, słodkim pomagierem, przeważnie olewanym gdy przyszedł czas podzięki. Skupiałem się na każdym podejściu jak przy kostce Rubika. A gdy już witałem się z gąską, wyrastali spod ziemi samce alfa. Przechwytywali mój cel westchnień i rosły obrażenia jak i cała moja twarz. Puchłem w oczach i nie chodziło o mięśnie. Potrzebna była zmiana strategii. Z moją posturą nie mogłem wciąż narażać się na kolejne starcia. Musiałem znaleźć złoty środek, przynętę, która odciągnęłaby uwagę od moich wad. I nie chodziło tu oczywiście o nos blokujący pięści, ani rzadkie włosy, za które byłem ciągany. Potrzebowałem również wsparcia, gdy byłem blisko celu, tak zwanej męskiej…