Horror · 3 min czytania
Pokój
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 2
Pokój
"Musimy mieć do życia cierpliwość, ponieważ jest wieczne".
Karol Čapek
W pomieszczeniu panuje półmrok, bo światło wpada do środka jedynie przez niewielkie okno. Czas płynie tu jakoś inaczej, a przestrzeni, wbrew pozorom, nie sposób objąć rozumem. Przed sobą widzę potężne, drewniane wierzeje. Gdybym się odwrócił, zobaczyłbym wrota identyczne, jak te znajdujące się przede mną.
Nie wiem, czy jestem sam w tym więzieniu. Kiedyś wydawało mi się, że słyszę ciche jęki za ścianą, ale mogło to być tylko wytworem mojej wyobraźni.
Odkąd tu jestem, nie chorowałem ani nie odczuwałem cielesnego bólu. Choć fizycznie się nie starzeję, nie mogę wyrzucić z pamięci tych tysięcy lat, pożerających mój umysł od wewnątrz. Chciałbym ponownie oglądać świat, który wraca już tylko w niewyraźnych zamazanych snach.
Część 22 / 2
***
Podchodzę do wielkich, dwuskrzydłowych drzwi. Spoglądam na nie w nadziei, że różnią się czymś od poprzednich; niestety, to te same drewniane wrota. Skrzypią ponuro, kiedy je otwieram.
Przechodzę do następnego pomieszczenia i znów widzę ten przeklęty pokój. Panuje tu półmrok, a słońce wpada do środka przez małe okno.
Siadam na zimnej posadzce.
Płaczę...
Podnoszę się i ruszam w stronę źródła…