Ponowne przyjście

Początek1 / 1

Przywieziono go na sygnale tuż przed piątą. Na podjeździe dla karetek przed kliniką miejską w Zagrzebiu czekał już lekarz w towarzystwie dwóch sanitariuszy. Facet, kimkolwiek był, nie mógł lepiej trafić (co nie oznaczało oczywiście że nie miał wyjątkowego pecha). Szpital taki jak ten mógł być wizytówką każdej z europejskich stolic, choć nie trafiło tu ani jedno euro z unijnych dotacji. Przyczyna może stąd, że odkąd powstało niepodległe państwo chorwackie, tutejsi parlamentarzyści postawili na gospodarkę rynkową, zamiast pierdzielić bez końca o aborcji i wodach termalnych. Droga do wind wiodła obok przestronnej, klimatyzowanej poczekalni. Za szklaną taflą korytarza widać było jednołóżkowe boksy oddziału obserwacyjnego; wyposażenie każdego z nich, oprócz monitorowania funkcji życiowych pacjentów, umożliwiało w razie potrzeby ich przywrócenie (w podokiennych wnękach widniały nowoczesne defibrylatory i w pełni skomputeryzowane płucoserca). Nawet wózek do transportu chorego z karetki przypominał miniaturową salę zabiegową; gdy przewożono go korytarzem w asyście personelu izby przyjęć, wyposażenie wózka popiskiwało głośno, a mnogość rozjarzonych parametrami wyświetlaczy nasuwała skojarzenia z kokpitem pasażerskiego transatlantyku. Nie wszystko było idealne. Winda kazała na siebie czekać nieco ponad minutę, co przy tym stanie pacjenta umniejszało jego szanse na przeżycie. Jak się potem okazało, dość istotnie. Dzięki temu jednak miałem szansę mu się przyjrzeć. Nie pomyślcie, proszę, że jestem nieodłącznym uczestnikiem zbiegowisk ulicznych, które tworzą się entuzjastycznie ilekroć tramwaj skróci przechodnia o nogi, albo motocyklista dostanie się między…