Pozory mylą

Początek1 / 1

Natalia już od godziny stała nad grobem swojej mamy.Dzisiaj mijała piąta rocznica jej śmierci. -Oj szkoda mamuś,że nie dane Ci było poznać Daniela -mówiła do nagrobka dziewczyna.-Na pewno byłabyś nim zachwycona. Daniel był chłopakiem Natalii już od dwóch lat.Kochali się i chcieli być ze sobą jak najdłużej.Natalia pożegnała się z mamą i odeszła.Poszła do Judyty - swojej przyjaciółki,którą znała na wylot od prawie dziesięciu lat. -Hej Judytko!Mogę wejść? - zapytała dziewczyna. -Pytanie!Wchodź i ściągaj te mokre ciuchy,zaraz dam Ci coś suchego. - odpowiedziała przyjaciółka. Natalia nawet nie zauważyła,że była cała przemoczona.Wciąż myślała o tym,że jej ojciec i bracia już zapomnieli o mamie i nawet nie poszli zapalić symbolicznego znicza na jej grobie.Po śmierci mamy tata nie był jakoś specjalnie przygnębiony.A później poznał Izabelę,swoją obecną żonę.Dziewczyna stała tak na środku przedpokoju rozmyślając kiedy przerwała jej w tym młodsza siostra Judyty - Kamila. -Cemu tu stoisz sama? - spytała dziewczynka.-Ta niedobla Dytka Cię tu zostawiła? -Judyta poszła tylko po jakieś suche ubrania dla mnie.Nie widzisz,że jestem cała mokra? -To ja idę już do siebie bo Lulka jest głodna i muszę ją nakalmić.-oświadczyła dziewczynka i weszła do swojego pokoju. W tym czasie przyszła Judyta z suchymi ubraniami,zaprowadziła przyjaciółkę do łazienki i nakazała wysuszyć włosy,a sama poszła do kuchni robić herbatę.Natalia posłusznie wcisnęła się w ciuchy koleżanki i poszła do kuchni.Judyta stała oparta o…