Psychologia · 1 min czytania
Proch ziemi
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Lawina nazwisk wciąż mnie dopada płosząc w głowie spokojne myśli z bujnej przeszłości duszę spowiada, mnisiej pokory strasząc pokutą.
Dzień życia nie zamknął jeszcze mi powiek, Bóg po świecie zdarte ciało me nosi, a ja proch ziemi - inaczej człowiek wciąż przed siebie z grzechami kluczę.
Bieg