Prolog o sobie

Początek1 / 1

Wiara mą towarzyszką najpiękniejszą pierwszą życia damą. To nurt nieomylny z którym zawsze mądre i trafne decyzje podejmuje. Wiara to rzecz ,bez której jestem tylko szarym,marnym niemym i nic nie znaczącym stworzeniem jakich w przyrodzie wiele.

Jak zagubiony węderowiec na pustyni drogę bezowocnie szukający na suchym piasku znak bezprzynależności z ze łzami wyrywający. Tak jak ślepiec grzechem zaślepiony na kolana przez swą próżność powalony, i po omacku deski ratunkowej desperacko szukający którą ktoś przez opatrzność Bożą zprowadzony nad słabym człowiekiem litującej.

I dryfuje to stworzenie naiwne w miejsce bezpieczne dla duszy zbłądzonej.