Przebudzenie mgły

Początek1 / 6

Prolog

Zanim powstało jakiekolwiek życie lub światło, istniała jedynie Pustka – nieśmiertelna, pełna ciemności i nieskończona. Pustka była doskonała i nieruchoma – bez początku i bez końca.

Aż nagle błysk rozdarł ciemność.

Nie był to dźwięk ani ogień - raczej pierwsze drgnienie istnienia. Pęknięcie w absolutnym bezruchu. Iskra, która nie miała źródła, a jednak zapłonęła. Rozszerzyła się jak oddech, jak myśl, jak wspomnienie czegoś, co dopiero miało się wydarzyć.

Z tego rozdarcia narodziły się materia, energia i rytm.

Tak powstała Edionia – kraina pełna magii, harmonii i pamięci – utkana nie tylko z żywiołów, ale i z przeznaczeń.

Jej rdzeń pulsował jak serce, a jej niebo oddychało jak żywa istota. Przestrzeń wokół niej nie była zwykłą próżnią – była morzem subtelnych prądów mocy, w których przyszłość i przeszłość dotykały się niczym fale.

Światło Kreacji i Losu przegnało część Pustki, aby w jej miejsce nadać istnienie potężnym istotom, nazwanym później Wielką Czwórką.

Pierwszym bóstwem był Morael – Bóg Śmierci i Porządku. Jego postać była surowa i monumentalna – jak góra pamiętająca wszystkie epoki. To on nadał postać kontynentowi, który miał zaraz stać się prawdziwy. Stworzył pasma górskie i koryta rzek z własnej, złamanej na drobne kawałki, kości. Łamał ją bez bólu, bo ból jeszcze wtedy nie istniał.

Z jego pustych oczodołów wyciągnął źródło magii – słabe i jeszcze małe. Schował je głęboko pod ziemią.

Dlatego w tej krainie to, co najpotężniejsze, kryje się pod ziemią.

Mieszkańcy Zaświatów w Noc Zapomnienia wychodzą na powietrze, by chwalić Moraela, choć nie wypowiadają ani słowa. Boją się, że jeśli ktoś wypowie tej nocy jego imię na głos, Morael zabierze duszę nieszczęśnika do Kairu, krainy wiecznego ognia i bólu.

Drugi pojawił się Silviar – Bóg Losu i Pająków. Z jego pajęczyny utkał gwiazdy, które powiesił wysoko na orbicie, by obserwowały krainę. Kiedy mieszkańcom groziło niebezpieczeństwo, gwiazdy gasły.

Utkał osobiście los każdej pierwszej istocie, by zapewnić jej pewną przyszłość. Z jego pajęczą postacią skrył się we własnym pałacu utkanym z nieskończonych sieci między wymiarami. Mówi się, że jego pałac nie ma podłóg, jedynie pajęczyny przeznaczenia.

Silviar rzadko wychodzi na jasne światło, gdyż najlepiej w półmroku widzi możliwości przyszłości.

Trzecia zjawiła się Lunara – Bogini Księżyca i Wilków. Wyrwała swój kieł i uformowała go w księżyc, który zawiesiła pośród gwiazd. Stał się jej lustrem, dzięki któremu może obserwować mieszkańców tej pięknej krainy.

Kiedy stawało się niebezpiecznie, stawał się chłodniejszy, a jak było spokojnie, świecił ciepło.

Jej pierwszymi i jedynymi sługusami stały się Widmowe Wilki, stworzenia strzegące granic między jawą a snem. Miały doglądać wspomnień istnień, aby ukrywać bolesne, a wysuwać na przód te radosne.

Jej świątynie znajdują się w każdej jaskini wilków. Tam, gdzie skały układają się w kły, a wiatr brzmi jak wycie.

Ostatnia powstała Virellia – Bogini Życia i Natury, mianowana królową bogów. Nie przez potężną moc, lecz przez zdolność tworzenia bez straty. Gdzie stąpała, pojawiała się zieleń. Gdzie oddychała — rodził się wiatr niosący zapach wzrostu.

Wraz z pozostałą trójką stworzyła Salę Niebios, którą kapłani często nazywali Nyrten.

Przez długi czas Edionia znała Virellię jako królową.

Jej imię wypowiadano z szacunkiem. Jej decyzje przyjmowano jako część porządku, którego nikt nie śmiał podważać.

Część 22 / 6

A potem zaczęły pojawiać się drobne rzeczy.

Najpierw były niemal niezauważalne.

Zmieniła kilka praw. Nakazała zamknąć miejsca, do których wcześniej każdy mógł wejść. Niektórym głosom przestano pozwalać docierać przed jej tron.

Nikt nie nazwał tego jeszcze błędem.

Królowa miała przecież swoje powody.

Później zaczęła podejmować decyzje, których nie rozumieli nawet ci, którzy stali najbliżej niej. Pytania pozostawały bez odpowiedzi. Odpowiedzi zaczęły znikać razem z pytaniami.

A kiedy ktoś próbował przypomnieć, jak wyglądał świat wcześniej, coraz częściej słyszał, że takiego świata nigdy nie było.

I właśnie wtedy Edionia zaczęła zapominać.

Pierwotne Lasy zaczęły zanikać, a te, które pozostały, schroniły się we mgle.

Zwierzęta coraz rzadziej zbliżały się do ludzkich osad. Gwiazdy gasły częściej niż dawniej. Księżyc przestał świecić ciepłem, a jego blask stał się chłodny jak stal.

Nawet magia zaczęła zachowywać się inaczej.

Źródła, które niegdyś płynęły spokojnie pod ziemią, zaczęły pulsować.

Jakby coś próbowało się obudzić.

Lub wydostać.

A jednak na dworze Virelli wciąż mówiono o pokoju.

Zawsze o pokoju.

Tylko coraz mniej osób pamiętało, czym właściwie miał być.

Nikt już nie pamiętał o potędze Edionii – o Arcy Burzy.

A ci, którzy znali legendy, byli uciszani.

Tak jakby królowa bogów nie chciała, by ktoś pamiętał dawne czasy.

Lecz pamięć nie umiera tak łatwo.

Wśród istot zaczęła krążyć opowieść o ostatniej Koronie.

O tej, która miała nadejść pośród mgły.

Część 33 / 6

O tej, której przebudzenie miało zmienić losy Edionii.

Jedni twierdzili, że będzie wybawieniem.

Inni – że przyniesie zagładę.

Jeszcze inni przestali wierzyć, że kiedykolwiek istniała.

A potem pewnej nocy gdzieś pod ziemią coś odpowiedziało.

Cicho.

Ledwie słyszalnie.

Jak odległy grzmot.

I pierwszy raz od wielu lat magia Edionii zadrżała jak zamarznięte jezioro.

Bo to, co najsilniejsze, nie umarło.

Tylko czekało.

A wraz z nim czekała ona.

Bo czas… czas znów dokonał wyboru.

Rozdział 1

Karczma pod Złamanym Kopytem była… przytulna. Fakt, szczury krzątały się po kątach, jedząc resztki jedzenia i popiskując. Powietrze pachniało wymiocinami i starym piwem. Ale ogień w kominku grzał całą karczmę, powodując, że nawet najzimniejsza zima była do zniesienia.

Zdecydowanie to było miejsce, do którego Erynn nie chciałaby wrócić. Wzdrygnęła się, kiedy obok niej pojawił się młody wojownik, by po chwili zwymiotować za okno.

Przytuliła się bliżej do Faelana – wampira, który marszczył nos, rozglądając się po karczmie. Z całej drużyny to on zdecydowanie najbardziej cierpiał przez mocny węch.

Nie byli razem, choć Erynn przez jakiś czas podkochiwała się w nim. Ale nie będzie mu przeszkadzać, jeśli inna go zabierze. Przysłuchiwali się opowieści starszej kobiety, siedzącej na bujającym się fotelu. Była zapatrzona w nocne niebo, jakby same gwiazdy mówiły przez nią.

– … czy kiedykolwiek słyszeliście o Przyjaciółce Mgły? – zapytała nagle staruszka, wyraźnie ożywiając się. – Przestań, Gertrudo! – wykrzyknął lokalny bard. Patrzył na nią spod byka. – To tylko pogłoska. Nikt taki nie istnieje. – „Przyjaciółka Mgły”? – Elven, najcichsza z ich gromadki, mocniej zacisnęła dłonie na kubku gorącej herbaty. – Nie słyszałam jeszcze o niej. – Według legend wędruje po Edionii, poznając kultury ludów. Niedawno starszy strażnik ją widział w okolicy naszej wiochy. Tam, gdzie ona, tam i ta mgła. Zawsze razem. Nigdy osobno. Nikt nie wie, co tak naprawdę robi. Ale – ściszyła głos, nachylając się do nich. – mówi się, że zakończy czas władzy bogów.

Nikt nie zdążył odpowiedzieć, gdy drzwi karczmy otworzyły się z piskiem, a do środka wpełzła mgła. Wędrowała między nogami obecnych jak wąż szukający ofiary. Chwilę po tym do środka weszła wysoka, zakapturzona postać. Miała ubiór czysto wędrowczy z metalem na ramionach i biodrach. Po chodzie można było wywnioskować, że to kobieta.

Erynn przypatrywała się jej z nieukrywaną ciekawością. Postać minęła ich i podeszła do baru, a drzwi frontowe się z trzaskiem zamknęły, tak że wszyscy podskoczyli. Barman lekko się uśmiechnął pod nosem i bez słowa podał jej słaby trunek. Wymienili między sobą kilka słów, po czym mężczyzna położył przed nią mały zwój, który natychmiast zniknął pod ciemnym, prawie czarnym płaszczem.

Karczma powoli wróciła do normalności. Postać wciąż była odwrócona do nich plecami. Wydawała się… odprężona. Jakby wróciła do domu. Może tak było. Ale coś nie pasowało Erynn, jakby powinna ją znać. Może z którejś wizji? Nie była pewna.

Drewniane drzwi znów się otworzyły i tym razem w nich stanęli żołnierze arcykapłanki bogów. Szybko otoczyli półkręgiem postać, z rękoma na rękojeściach mieczy w gotowości. – W imieniu arcykapłanki Inarie jesteś zobowiązana do stanięcia przed Najwyższym Sądem i odpowiedzenia za swoje czyny. – uroczystym głosem powiedział dowódca, wwiercając wzrok w jej plecy. Karczmarz był zaniepokojony, ale milczał. – Nie mam w planach tego robić. – rozległ się cichy kobiecy głos. – Według prawa masz za zadanie wypowiedzieć moje wykroczenia, a obecni mają zdecydować, czy mam z wami iść.

Część 44 / 6

Żołnierze wymienili spojrzenia i mocniej chwycili rękojeści. Serik poruszył się niespokojnie, ale został przy przyjacielach. Jako żołnierz, nawet na wiecznym odpoczynku, miał obowiązek chronienia słabszych. Ale nie wyglądało na to, by nieznajoma była uzbrojona. Znała prawo Edionii, a to świadczyło o jej wysokiej inteligencji. Erynn nie była pewna, ile ma lat, ale nie pytała.

Przynajmniej na razie.

Dowódca wyciągnął rękę, by odwrócić postać w jego stronę, ale ubiegł go Faelan. – Jakie zbrodnie popełniła? – zapytał podejrzliwie, zbliżając się.

Serik stanął obok niego. – Nie wasza sprawa. – warknął. – Jest najbardziej poszukiwana w Edionii. To powinno wam wystarczyć. – Nie wyjaśniliście nic, tylko omijacie temat. – odparował Serik. – Ja uważam, że jest niewinna.

Drużyna mruknęła potakująco. Karczmarz również.

Widać było, że ta sytuacja wybiła dowódcę z rytmu. Przez chwilę rozważał coś, a postać lekko zwróciła głowę w lewo. Erynn widziała jej usta, które oblizała ze smakiem. Widocznie trunek jej smakował.

Ostatecznie żołnierze wyszli z karczmy, trzaskając drzwiami. Za nimi słychać było ich wściekłe krzyki. Po chwili się oddaliły, a w karczmie znowu zawitała mgła. – Poradziłabym sobie i bez waszej pomocy. – Nie masz broni. – zauważył były żołnierz. – Długo byś nie przetrwała. – To, że jej nie widać, nie znaczy, że jej nie mam.

Przez chwilę w karczmie była cisza. Postać przeciągnęła się i rzuciła karczmarzowi woreczek złociaków. – No… pora na mnie – rzuciła, mijając Faelana. Z zaskoczeniem zobaczył jej czerwone jak maki oczy, tak podobne do jego własnych.

Kobieta szybkim krokiem wyszła za drzwi i wtopiła się w mgłę.

Erynn pojawiła się zaraz za nią i zatrzymała się. – … gdzie ona jest? – zapytała po chwili, zdziwiona. – To jest jej specjalność. – staruszka zarechotała. – Mówiłam, że Przyjaciółka Mgły istnieje. A wy mi nie wierzyliście. Przez bite 10 lat! – … czy można jakoś do niej dotrzeć? – Wątpię. – mruknął karczmarz. – Znam ją dłużej niż ta karczma tu stoi i nigdy nie widziałem, dokąd idzie. Może i lepiej. Ostatnio dziwne dźwięki wydaje Głęboki Las. Te drzewa przed tobą, ruda. – wskazał na wierzchołki liściaste nad mgłą. – Ten Las jest przeklęty. Wobec niektórych. Moim zdaniem jest idealny dla tych, którzy nie chcą być znalezieni przez prawo. Może tam jest. Nie wiem.

Erynn patrzyła na Las, skąpany we mgle. Wyglądał… spokojnie. Choć nigdy nie widziała ani lasów, ani tak naprawdę trawy, odczuwała wrażenie, że ten Las coś skrywa.

Drużyna wyszła z karczmy, zamykając za sobą drzwi. I oczywiście płacąc za sycący posiłek. – Chcesz tam iść? – Vael patrzył sceptycznie na mgłę. – … tak… choć nie wiem, czy powinniśmy. – Ale jak mamy tam iść? Ta mgła wygląda jak solidny mur.

Jakby w odpowiedzi na wypowiedź Vaela mgła stworzyła przed nimi coś na wzór ścieżki.

Drużyna przez dobre 5 minut debatowała. Większość głosów była za. Tylko Vael i Erynn nie zagłosowali. Rudowłosa wzięła głęboki wdech i ujęła rękę Vaela. Spojrzał na nią dziwnie, ale nie protestował, wręcz przeciwnie. Jakby chciał, by ta chwila trwała wiecznie.

Weszli parami do mgły. Na samym końcu szedł Faelan, rozglądając się po otoczeniu, jakby miało coś na nich wyskoczyć. Nie winiła go.

Szli już ponad pół godziny, a ścieżka wiła się coraz bardziej. Zapuszczali się coraz głębiej w Głęboki Las. Był nienaturalnie cichy, jakby patrzył, kto idzie. Ścieżka rozwarła się, ukazując stary most przed nimi. Po nim szła powoli ta sama kobieta z karczmy. Zatrzymała się i obejrzała za siebie. Znieruchomiała. – Jak się tu znaleźliście? – Mgła nas przepuściła. – Mgła?

Erynn pokiwała głową.

Kobieta obserwowała ich podejrzanie, ale po chwili westchnęła. – Skoro was przepuściła, to pewnie jesteście przez jakiś dziwny los przeznaczenia związani ze mną. I chyba nic na to nie poradzę. Nie odeślę was, bo Inarie może na was polować. Z drugiej strony, dawno nie miałam nikogo do towarzystwa. Prócz mgły i kruków.

Jakby na potwierdzenie jej słów, na jej ramieniu usiadł duży kruk.

Zakrakał donośnie. Grupka dołączyła do niej i w ciszy przedzierała się przez krzaki. – Skąd wiesz, że mgła nas przepuściła, a nie przyprowadziła? – … znam wystarczająco długo Dirg1 by wiedzieć.

Ruda zamilkła, zastanawiając się, co miała na myśli. Po chwili dotarli do niewielkiej jaskini, która pomieści 10 istot. Czyli idealna. – Odpocznijcie, a jutro pomyślimy, co dalej.

Noc zapadła szybko. Drużyna przytuliła się do siebie. Jedynie Faelan zauważył przed zaśnięciem, że kobieta nie kładła się spać. Siedziała na mniejszym kamieniu i była pochłonięta cichą rozmową z krukiem, trzymając w dłoni zwój. Brzmiała zaniepokojona, ale też smutna.

Część 55 / 6

Schowała zwój i Faelan zarejestrował tylko, że patrzyła w księżyc, nim zasnął.

Rozdział 2

– A jak ty się w sumie nazywasz? – zapytała Elwen, zaciekawiona. Szli już od dziesięciu minut, a tajemnicza kobieta rozglądała się, szukając czegoś. – Wy nie powiedzieliście swoich; ja nie powiem swego. – odparła, nie odwracając się. Brzmiała lekko znudzona, jakby ich obecność ją nużyła.

Erynn przedstawiła po kolei drużynę, zaczynając od siebie, a kończąc na Faelanie. Wampir obserwował kobietę nieodgadniętym wyrazem twarzy. – Skoro się przedstawiliście, pora na mnie. – mgła wokół nich zgęstniała. – Zwę się Ravena, a ten tu – wskazała na kruka. – to Aren. Mój wierny przyjaciel podczas podróży po Edionii. Od najwyższych szczytów wolnych terenów po najgłębsze jaskinie towarzyszy mi od wielu wieków. – A co robiłaś w Karczmie pod Złamanym Kopytem, jeśli mogę zapytać? – Brindlewick zmrużył oczy. – Nie wyglądasz na kogoś, kto lubi pić. – A nie wolno mi od czasu do czasu spotkać się z przyjaciółmi? Karczmarz zna mnie, wie, do czego jestem zdolna. Gdyby któryś z wczorajszych gości tam mnie zaczepił niemiło, miałby złamany nos. I to najłagodniejsza kara. – A czemu żołnierze Inarie cię szukają? – Bo ja wiem. Ale uciekam przed nimi od kilku miesięcy. Kruk wydał z siebie dziwny dźwięk, przypominający bulgot. – Pochodzą z Zaświatów. – zakrakał. Erynn szeroko otworzyła oczy. Kruk gada? – A to dlatego cuchniecie śmiercią. – mruknęła podróżniczka do siebie.

Kontynuowali marsz, a Ravena zdawała się być mniej tajemnicza niż wczoraj wieczorem.

Dotarli do małej polanki ze starymi szarymi murami. Były mocno zniszczone i opuszczone. W kątach pająki stworzyły sobie pajęczyny, które wydawały delikatną muzykę.

Jak harfa.

Ravena podeszła do okręgu na środku ruin, który jako jedyny nie był obrośnięty mchem ani bluszczem. Kucnęła i zaczęła się przyglądać rycinom. Elwen zauważyła, że były zapisane po staroediońsku. – Czego tak naprawdę szukamy? – Elwen podeszła bliżej. Czuła, jak włoski na jej ramionach stanęły dęba. To miejsce było potężne. I stare. – Zapisu o czymś związanym z… Wylh2. – Czy to nie oznaczało wojny lub walki?

Przytaknęła, a Erynn rozejrzała się wokół. Czuła się obserwowana, lecz nie widziała nikogo. – Mam. ,, Kiedy Wylh powróci, ziemia zadrży pod stopami tych, co zapomnieli. Stare przysięgi pękną, a losy królestw splączą się na nowo.

A gdy Arcyburza zagrzmi po raz kolejny, nic nie zostanie takie jak dawniej.”

Las wokół nich zamilkł, jakby przetwarzał te informacje. Nad nimi przeleciała chmara ptaków, które zniknęły w wejściu do grobowca.

Ravena zmarszczyła brwi. Nie pamiętała, aby tu kiedykolwiek był grobowiec. Ale powoli ruszyła przed siebie. Reszta dołączyła do niej.

Wyciągnęła pochodnię z torby zawieszonej na ramieniu i potarła ją o mur. – Drewno ogniste. – wyjaśniła, widząc ich miny. – Serio nie wiecie tego? – Jak już wcześniej się dowiedziałaś, pochodzimy z Zaświatów. Większość z nas umarła. – Erynn zamilkła, nie chcąc kończyć.

Schodzili coraz niżej, a powietrze stawało się ciężkie. Mijali ogromne kolumny, których koniec zdawał się nie istnieć. Znajdowali się w wielkiej przestrzeni, która zdecydowanie nie pasowała do Edionii, którą znali.

Szli w zwartej grupce, poruszając się szybko. Wkrótce dotarli do ogromnych drzwi, spod których wydobywało się złote światło.

Ravena cofnęła się, kiedy drzwi powoli się otworzyły, a za nimi zobaczyli… coś. Nie była w stanie rozróżnić, z czego znała przedmioty. Rozpoznawała sztandary Stolic i pomniejszych królestw, ale jednego nie znała. Był granatowy, praktycznie czarny. Na tle widniała srebrna korona połączona na dole z pajęczyną.

,, Widzieli ogromną burzę. Przynajmniej tak wyglądała. Nie widzieli jednak nigdzie Ravny, choć coś przyciągało Erynn do chmur. Burza wyglądała, jakby miała grube konary, którymi powoli ruszała w ich stronę. Wydobywał się z niej ogromny ryk, który anielica zarejestrowała jako płacz.

Z burzy wyłonił się ogromny cień, który przeleciał nad nimi i zniknął w ziemi.”

Wizja urwała się, jakby ktoś nie chciał pokazać, co było dalej. Erynn zatoczyła się do tyłu, ale Ravena ubiegła upadek. Delikatnie ujęła dziewczynę i mocno trzymała. – Co to było? – Grath mrugał oczami. – Przyszłość. Przynajmniej jej część. – Ravena, po upewnieniu się, że Erynn utrzymuje równowagę, podeszła bliżej. – Nie jestem pewna, co przedstawia, ale wiem jedno. To się wydarzy. A ja jestem kluczem, by to się wydarzyło. – Skąd taka pewność? – … Bo ja byłam burzą.

Serik zmrużył oczy. Coś ukrywa. Ale nie pytał się.

Wyszli zza drzwi, które zamknęły się za nimi z głośnym trzaskiem. Ruszyli w drogę powrotną z większą liczbą pytań niż odpowiedzi. Zatrzymali się na chwilę. Wydawało im się, że coś słyszeli.

Ravena wyciągnęła mocniej rękę z pochodnią, starając się zobaczyć coś w ciemności. Między kolumnami było coś, o tak. Zdecydowanie coś widziała. Ale nie mogła rozróżnić, co to było. Faelan z drugiej strony patrzył w oczy ogromnego wilka, który wyglądał, jakby był z mgły.

Część 66 / 6

Zwierzę miało 3 metry wysokości. Jego długi ogon wprawiał w drżenie powietrze. Powąchało powietrze i powoli zbliżyło się do nich. Wampir natychmiast wyciągnął miecz, czym zwrócił uwagę drużyny. Wilk nie robił sobie z tego nic i otoczył ich, zatrzymując się przy Ravenie.

Ta, nie bojąc się go, pogłaskała go po pysku. Wokół nich pojawiły się mniejsze, ale nadal duże wilki. – Widmowe wilki… – Elwen z zachwytem patrzyła na te piękne stworzenia. – Wierni towarzysze Lunary. – Ravena z uśmiechem odwróciła się do reszty. Jej oczy błyszczały przy świetle pochodni. – Czasami widuję je we mgle. I od jakiegoś czasu chodzą za mną. I ostrzegają przed Inarie. – Jesteś jej podopieczną, tak? – Serik dopiero teraz zobaczył jej zapięcie kaptura przedstawiające wilka. – Raczej szczeniakiem, ale tak. Pani Księżyca przygarnęła mnie jako swoje. Niestety ostatnio rzadko z nią rozmawiam. Czasy są dziwne. A ja jestem w tym najważniejszym pionkiem.

Aren patrzył spokojnie na nich. Kilka minut temu dotarł do nich i usadowił się wygodnie na ramieniu Raveny. Wyglądał, jakby tylko on wiedział, co się tu dzieje. – Ty coś wiesz. – Kra. – Aren. – Kra… – Powiesz? – Kra.

Westchnęła i ruszyła w drogę powrotną. Większy wilk rozpłynął się, a inne zwierzęta towarzyszyły im, aż nie dotarli do miejsca z wczoraj. Wtedy i one zniknęły.

Ravena zniknęła na chwilę w lesie, szukając gałęzi na ognisko. Podczas jej nieobecności grupa rozmyślała, co dalej. Nie mogą wyjść z Lasu, bo mgła im nie pozwoli. Erynn stała za tym, by towarzyszyć Ravenie podczas podróży. Najbardziej sceptyczni byli Keyleth i Lysander. Nie ufali Ravenie, mimo że reszta przekonała się do niej. Aren patrzył na kłótnię z wyraźnym zainteresowaniem. Po chwili z krzaków wyłoniła się ich przewodniczka. – Co teraz zamierzasz robić? – Erynn przysunęła się bliżej. – Nie wiem. Miałam iść na południe. Teraz jesteśmy na północy. Mgła mi powiedziała. – No to co, idziemy? – Vael energicznie zatarł ręce. – Jakieś konkretne miejsce czy tylko eksploracja? – Nie wiem. Mgła nie chciała powiedzieć. Znając szczęście, to pierwsze.

Odpoczęli przez noc. Księżyc nad nimi świecił chłodno. A gwiazda… zniknęła. Aren patrzył na nich jeszcze przez chwilę, po czym bezszelestnie zniknął między gałęziami.

Ale nie był jedyną istotą, która obserwowała ich. I która wiedziała, o co teraz toczy się gra.

Rozdział 3

5000 lat wcześniej – Dolina Krwawych Piór

Dolina Krwawych Piór była piękna. Wielka, zdająca się nie mieć końca. Pokryta bordowymi piórkami, które cuchnęły starą krwią. Powietrze było gęste, jakby natura jeszcze dochodziła do siebie po czynach wykonanych tu tysiące lat temu.

Wiatr powiewał delikatnie sztandarami. Sztandarami dawnego królestwa, którego nazwy król kruków już nawet nie pamiętał.

Owinął się mocniej płaszczem ze swoich piór i wszedł głębiej w ogromne ruiny. Ostrożnie stawiał szpony w miejscach, w których nie było szkła, a jego oczy zatrzymywały się na murach zbyt długo.

Po chwili dotarł na otwartą przestrzeń, która kiedyś najprawdopodobniej była dziedzińcem. Na jej środku leżał ogromny posąg nieżyjącego już króla. Rzeźba była mocno zrujnowana, a brakowało jej głowy. Złożył lekki ukłon rzeźbie, a potem wszedł głębiej pod ziemię, mimo że to nie jest jego ulubione miejsce.

Schodził powoli pomiędzy ogromne kolumny, które wydawały się nie być z tego świata. Ich końce i sufit zdawały się być nieskończone, jakby on wcale nie istniał. Wokół niego zebrała się powoli mgła, która przepuściła go dalej.

Gdy dotarł przed ogromne drzwi zbudowane ze starego, choć nadal błyszczącego się kamienia. Drzwi zaszurały potwornie, kiedy powoli się otwierały. Król kruków wszedł powoli za nimi, nie spiesząc się wcale. Znajdował się w starej bibliotece, która przechowywała najstarszą wiedzę z przeszłości.

Między regałami widział drobną postać, która trzymała w ręce laskę. Postać bokiem zbliżyła się do niego. Ukłoniła się lekko, rozpoznając przybysza. Nie wymienili między sobą żadnych słów, ale i tak postać zabrała go w najdalszy kraniec tego miejsca. Zawachała się, po czym wyciągnęła z najwyższego regału krastarą książkę oznaczoną symbolem, którego już nikt nie pamiętał.

Kartkował strony o dawnych wojnach, zdradach i królach, aż wreszcie nie znalazł tego, czego szukał. Przejrzał się uważnie zapiskowi, jakby wiedział, że wiedza zapisana na tej konkretnej kartce była nieprawdziwa. Podniósł księgę i zaniósł ją nad pochodnią i zbliżył niebezpiecznie blisko stronę do ognia. Postać z nieruchomiała, nie za bardzo wiedząc, co on tak właściwie robi, ale po chwili karta zmieniła się w wizję.

,,Widział wojnę. Prastarą i wieczną. Istoty podzieliły się na dwie strony. Oba obozy były wielkie i wydawały się nieskończone. Choć nie wiedział, o czym, o co walczą, podejrzewał, że to ma związek ze zmianą w Edioni.

Między tymi postaciami pojawiła się z mgły młoda dziewczyna. Choć nie widział jej twarzy, bo była zasłonięta rogiem kaptura, doskonale wiedział, kim ona była, jest i będzie. Za nią widział dziewiątkę postaci, które były dla niej jak rodzina. Nad postaciami widział ogromną burzę.

Burza miała na dole kłęby dymu wyglądające jak konary, którymi się poruszała. Na górze wyglądała jak ogromne, ostre kolumny wspinające się w niebiosa. W jej środku coś się poruszało. Jak Ptak. Wydobywały się z niej czerwone błyskawice, omijające dziesiątkę i mgłę.”

Nagłe dźwięki z góry przerwały wizję. Kruk spojrzał spokojnie na wejście do biblioteki, spodziewając się tego. Niska postać już dawno zniknęła, chowając się między regałami. Nikt nie powinien znaleźć tego miejsca. Za wcześnie. Król kruków wszedł na górę w momencie, w którym arcykapłanka Inarie weszła na dziedziniec. Wyglądała, jakby szykowała się do tej rozmowy od dawna. Patrzyli na siebie w milczeniu, a Inarie wyglądała, jakby właśnie jego szukała. Przyglądała się podejrzliwie murom, a przejście za krukiem zamknęło się bezszelestnie. – Witaj, Inarie. Nie spodziewałem się ciebie tutaj. – Witaj, kruku. Właśnie ciebie szukałam. – Z jakiej to racji? – Wiemy doskonale, co ty wyprawiasz za naszymi plecami i niespecjalnie to się podoba bogom. Każą ci to zaprzestać. – Gdyby bogowie mnie stworzyli, posłuchałbym ich. Ale tak się nie wydarzyło. Jestem starszy od niektórych bogów. Chociaż fakt, że Czwórka jest zdecydowanie starsza ode mnie. Jednak im nie podlegam. – To nie oznacza, że nie możesz ich słuchać. – Właśnie nie. Gdyby mnie stworzyli, miałbym rozkaz słuchania ich na wieczność. Ale tak się nie stanie. Jeśli mnie gdzieś schowasz albo zabijesz, co jest mało prawdopodobne, moje kruki rozejdą się po całej Edionii, rozpowiadając wszędzie prawdę. A jak wszyscy wiedzą, kruki nie mogą kłamać.

Inarie zmarszczyła brwi. – Nie możesz jej wiecznie chronić. Bogowie ją znajdą. – Wiem. Ale jest jeszcze ktoś, kto ją chroni. – Kto? – Już chyba wiesz, o kim mowa. – Edionia podlega bogom. – Bogowie są wtedy głupcami. Żadna świadoma kraina by wam nie podlegała. Fakt, możecie sobie rządzić mieszkańcami, ale ona już coś podejrzewa i wierzy