Przedmioty śpią na niby

Początek1 / 1

Czy przedmioty są dobrym pomysłem, wartym jednego, nawet tak krótkiego opowiadania?

*****

Wystarczy rozejrzeć się wokół, przyjrzeć się z uwagą wykopaliskom, ruinom dumnego miasta , ogrodom i domom. Pójść do muzeum albo do teatru. Niekoniecznie, do niedawno otwartego Teatru Szekspirowskiego przy ulicy Ogarnej I niekoniecznie w towarzystwie. Można to zrobić samemu, wtedy lepiej słychać i widać. Stare mury będą świadczyć gromkim głosem, a przedmioty wspominać. Zabrzmi jakaś historia. Długa lub krótka, smutna lub optymistyczna, bliska lub daleka, często ciekawa. Poczujemy na pochylonych plecach ciężar minionych lat lub przejmujące ciarki obawy i lęku. Dotkniemy czyjegoś szczęścia i dramatu. Ulecimy zdziwieni, wysoko, nad stygnącymi o zmierzchu dachami miasta, jak wolne niebieskie ptaki. Coś może zapisze się w wielkiej księdze naszej pamięci. Nieproszony poeta może to kiedyś opowie po swojemu , ubarwi, coś doda, wyciszy albo nagłośni. Usłyszymy o nowym albo starym , bardzo lub niezbyt odległym. O czymś, co spotkało naszych pra i współcześnie obecnych. W drewnianej szkatułce nagle zadzwoni znajomo zaręczynowy pierścionek mojej mamy, rozpocznie opowiadać metalicznym głosem romantyczną historię miłości moich rodziców. Ze starej szafy nieśmiało odezwie się dawno zapomniany list o doktorze. Meksykański jaszczur na ścianie mojego pokoju, niczym zielone świadectwo świeżej przyjaźni, ciekawie…