Przemyślenia egzystencjalne cz.3 Miłość a obesja

Początek1 / 1

Jak to jest żyć pełnią życia? Dla mnie przez ostatnie trzy dni ważne było tylko spojrzenie ukochanego. Żyłam pełnią życia. Moim życiem jest teraz On. Oboje wiemy że trzeba mieć też życie prywatne. Nie robimy z miłości kajdanów. Jesteśmy dopasowani wręcz idealnie. Pijemy razem herbatę ale nie z tej samej filiżanki. Stoimy razem jednak nie za blisko - jak kolumny świątyni. Stoimy osobno a jednak trzymamy ten sam strop. Jesteśmy jak struny lutni które są osobno ale jednak razem dźwięczymy do tej samej muzyki. Zdecydowanie nie robimy z miłości kajdanow. To dobrze. Każde z nas ma odrobinę sobie. Widzimy tylko siebie jednak umiemy patrzeć w drugą stronę. Nikt nie jest niczyim niewolnikiem. Znamy swoją wartość. Szanujemy się nawzajem. Pomagamy sobie w potrzebie. Jesteśmy przyjaciółmi. Dajemy sobie miłość. Jesteśmy dla siebie mili. O to właśnie chodzi moim zdaniem. Tu potrzebna jest miłość a nie obsesja. Jestem w takim wieku że zaczynam żyć już troszkę sama. Właśnie dostałam się na studia, dostałam pracę, znalazłam miłość i zrozumienie. Czego mam chcieć więcej? Wszystko się układa jednak właśnie tego się boję. Czy wy też mieliście tak że wszystko szło dobrze (nawet za dobrze) a potem nagle się sypało? Ja miałam tak…