Pustelnik włosa łonowego

Początek1 / 1

Pragnienie miłości. Spotęgowanie tęsknoty. Choroba duszy, jakże puste slogany propagowane przez jakże pusty i wyprany umysł. Kim że jest człowiek, czyż nie inteligentnym i skomplikowanym dwunożnym stworzeniem stworzonym do zabierania. Emocjonalnym wampirem, jednostką pasożytującą na innych słabszych pobratymcach. Egzystencją alienującą się od własnej osobowości, szukającą innych podobnych jej samej. Składanką kodu DNA, która ma mówić, kim jest i co zamierza robić. Przekonaniem o własnej odrębności, szukaniem integralności, oryginalności, uznania czy szacunku. Jestem człowiekiem nic, co ludzkie nie jest mi obce. Czy może człowiek jest istotą stworzoną do czynienia dobra… to dobrze że wojna jest tak straszna, inaczej ludzie zbyt bardzo by ją lubili. Topienie się w błocie wyścigu szczurów. Kopalnia złota, myśl… obrócona przeciw samemu sobie; najlepszą obroną jest atak. Broń, ileż rodzajów, ileż możliwości. Wojna… matka postępu. Spotęgowanie dobroci, podanie ręki, modlitwa za sąsiada. Najtrudniejsze wyzwanie. System… nie pytaj się o to, co możesz uczynić dla państwa, zapytaj się, co państwo może zrobić dla Ciebie; zapytaj się siebie, co mógłbyś zrobić mając władzę. Czy świat byłby piękniejszy… czy grałbyś fair. Kłamstwo, przyrodni brat języka. Nie ustępliwy poplecznik rozmów na każdym szczeblu. Egzorcyzm każdego schodka idącego