Romans na stoku cz. 3

Początek1 / 1

Szybko się ubrałam i wyszliśmy z domu. Od samego początku, gdy tylko zobaczyłam, że on jest u nas, wietrzyłam jakiś podstęp. Poszliśmy do parku, ja nigdy nie lubiłam zimy, ale tam, w górach jest zimą pięknie. Te wszystkie zaśnieżone ścieżki, drzewka i stoki gór. Coś cudownego. - O czym chciałeś gadać? Mówiłeś coś o rozmowie… - chciałam zagaić temat, bo nużył mnie już ten spacer w ciszy. - Zanim się obudziłaś, rozmawiałem z Karolcią… - zaczął. - Ooo… No, kontynuuj! – powiedziałam, przeklinając ją w duchu. - Rozmawialiśmy o tobie. – oznajmił, jakbym była głupią blondynką. - Domyśliłam się, że nie o ładnej pogodzie. Co ci już o mnie naściemniała? - Mogłabyś mi powiedzieć, w jaki sposób stałaś się niepełnosprawna? – zapytał prosto z mostu. – Oczywiście, jeśli jest to dla ciebie zbyt osobiste pytanie, to nie odpowiadaj! - Nie, spoko, już się pogodziłam z tym, że dla ludzi zawsze będę sensacją… - powiedziałam zrezygnowanym głosem. – Więc… pewien dupek, czy lekarz, nazywaj go jak chcesz, spieprzył mi coś w mózgu, i ot, cała historia. – powiedziałam nieco rozzłoszczona, chociaż nigdy wcześniej nie miałam problemu z mówieniem o tym. Przytulił mnie, a ja nie miałam nic przeciwko temu. Co więcej, ja również się w niego wtuliłam. Potrzebowałam tego. Miał ładne perfumy, spodobały mi się. Gdy dalej spacerowaliśmy, pociągnął mnie jeszcze bardziej za język. Powiedziałam mu o wszystkim, podświadomie czułam, że jest dobrym słuchaczem i umie słuchać. - …i wtedy Kibard… - nie potrafiłam opanować łez, a słowa nie chciały przechodzić mi przez gardło. - Wróć! – zbystrzał. – Kto? – zapytał ze zdziwieniem. - Ten debil, co mnie operował… - wyjaśniłam. - Ale jego nazwisko… Możesz powtórzyć? – zapytał. - Kibard. – powiedziałam z pogardą. - Krzysiek Kibard? – zapytał ze zdziwieniem. - Skąd go znasz, do cholery? – zapytałam zdziwiona, a w oczach zapaliły mi się iskierki. - Tak się…