Historia · 3 min czytania
Róża
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Kwiaty rodzą się i giną Bez słowa całe życie Medytują w ciszy I tylko zapachem przypominają O istnieniu…
Była sama i lubiła kwiaty. Najbardziej Róże – czerwone. Kochała ich zapach. To on dawał Jej cudne wizje Świata i głuche nadzieje, że jest potrzebna. Sama często była jak ONE. Nic nie mówiła, dławiły Ją słowa, gardziła nimi, nie widząc w nich sensu najmniejszego. Czuła się bardziej Różą niż człowiekiem jak każda róża miała kolce, którymi skaleczył się już nie jeden. Nosiła w sobie piękno, robiąc sobie nadzieję, że zjawi się ktoś, kto da Jej opiekę tak jakby świat był życzliwy. Karmiła się tymi myślami, nie czując respektu przed śmiercią. Lubiła swoje Kwiaty, a One dawały Jej zapach, resztę brała sama, widząc świat do złudzenia podobny do tego ze snów. Jak każdy Kwiat musiała wyschnąć? Umierała cicho w samotności i powoli wśród tysiąca takich jak Ona. Choć bardzo chciała, wiedziała, że losu nie wolno zmieniać. Swoim godziła się na prawa tego świata. Z każda chwilą rodził się w Jej głowie strach przed tym, co już nie odwracalne, przed tym, czego nie chciała, gdy zajdzie już słońce. Koniec był naprawdę blisko. Poczuła czyiś oddech,…