Ustawienia czytania
Preferencje tekstuŹródło: ustawienia tej wizyty
Motyw

Proza · Historia · 3 min czytania

Róża

Bezpłatny fragment · pierwsze 50%

Kwiaty rodzą się i giną Bez słowa całe życie Medytują w ciszy I tylko zapachem przypominają O istnieniu…

Była sama i lubiła kwiaty. Najbardziej Róże – czerwone. Kochała ich zapach. To on dawał Jej cudne wizje Świata i głuche nadzieje, że jest potrzebna. Sama często była jak ONE. Nic nie mówiła, dławiły Ją słowa, gardziła nimi, nie widząc w nich sensu najmniejszego. Czuła się bardziej Różą niż człowiekiem jak każda róża miała kolce, którymi skaleczył się już nie jeden. Nosiła w sobie piękno, robiąc sobie nadzieję, że zjawi się ktoś, kto da Jej opiekę tak jakby świat był życzliwy. Karmiła się tymi myślami, nie czując respektu przed śmiercią. Lubiła swoje Kwiaty, a One dawały Jej zapach, resztę brała sama, widząc świat do złudzenia podobny do tego ze snów. Jak każdy Kwiat musiała wyschnąć? Umierała cicho w samotności i powoli wśród tysiąca takich jak Ona. Choć bardzo chciała, wiedziała, że losu nie wolno zmieniać. Swoim godziła się na prawa tego świata. Z każda chwilą rodził się w Jej głowie strach przed tym, co już nie odwracalne, przed tym, czego nie chciała, gdy zajdzie już słońce. Koniec był naprawdę blisko. Poczuła czyiś oddech,…

Wróć na początek
Postęp podglądu tylko w tej sesji · 0%