Rozumiem

Początek1 / 1

Znów ktoś coś mówi, a ja nie słyszę, znów sączy się światło - zamykam oczy - zanurzam się wolno w głęboką ciszę, w snu świat odległy, tak obcy, uroczy...

Rozkładam skrzydła, tak skrycie chowane, i lecę przed siebie nad światem czarnym - i lekko szybując w cienie nieznane przestaję żyć winą, być kozłem ofiarnym...

I nikt nie widzi jak krążę powoli nad duszą rzuconą na scenę życia - czasami bawi, a czasem boli, patrzenie na wszystko z wysoka, ukrycia...

jak dzieci szczęśliwej cywilizacji czołgają się smutne do czterech ścian - ofiary i piewcy kat-kleptokracji wciąż krzyczą się prosząc o więcej ran...

Lecz…