Samotnik

Początek1 / 1

Niedawno temu żył sobie młody, osiemnastoletni chłopak. Był smutny. Nie posiadał żadnych przyjaciół. Miał za to mnóstwo problemów, z którymi nie dawał sobie rady. Obecny świat go przerastał. W końcu młodzieniec nie wytrzymał. Postanowił się zabić. Wziął grubą linę i udał się do lasu. Wszedł na pierwsze lepsze drzewo. Solidny sznur jednym końcem przywiązał do gałęzi z drugiego zrobił pętle i zawiesił ją sobie na szyi. Nie czekał zbyt długo. Bez wahania zeskoczył z gałęzi i zawisł. Pętla coraz bardziej zaciskała mu się na krtani. Nie mógł złapać powietrza. Po niecałej minucie jego ciało już bezwładnie zwisało z drzewa. W końcu umarł. Umarł tak jak żył: w samotności. Może i przegrał życie, ale zyskał coś więcej – wygrał śmierć. Czemu to zrobił? Czy aż tak bardzo źle mu było? Tego się niestety nigdy nie dowiemy, a on wisi tam nadal... Wiatr delikatnie głaskał go po głowie a deszcz obmywał jego bladą twarz. Niekiedy słowik z litości siadał mu na ramieniu i nucił jakąś smutną melodie. Czas Mijal a on nadal wisiał... Jego ciało powoli zaczynało gnić i rozkładać się. Nikt o nim nie pamiętał, był sam jak palec po środku dzikiej natury. Czemu nie szukał za życia pomocy u innym w rozwiązaniu…