Samotny Dzień Zakochanych

Początek1 / 1

Joanna usiadła na swoim bujanym krześle. Po całym pomieszczeniu rozchodził się przyjemny zapach pieczonego piernika, a na półce stało stare radio, z którego wydobywały się dźwięki muzyki klasycznej. Joanna wręcz upijała się tą muzyką, uwielbiała ją. Dziewczyna spoglądała w okno. Był już późny wieczór. Siedziała tak samotnie i przyglądała się ciemnemu niebu, które było obsypane jaśniejącymi kropeczkami, na które naukowcy nazywają gwiazdami Joanna nie lubiła określać czegoś co jest ponad nami naukowym mianem. Nie przepadała za słowem gwiazda, wolała je zastąpić innym, bardziej romantycznym, takim które mogło wyjść tylko z jej ust. To musiało być coś niebywałego i oryginalnego. Asia zeszła z krzesła i powędrowała w kierunku okna. Oparła się łokciami o parapet i zaczęła liczyć srebrzyste punkciki na granatowej płachcie noszącej miano niebo. - Jeden, dwa, trzy... Trzydzieści cztery, trzydzieści pięć... Nie mogę! – zaczęła się śmiać sama z siebie. Sięgnęła po szklankę wody, która stała na stole i tylko czekała aż ktoś po nią sięgnie. Asia spojrzała na zegarek... Właśnie wybiła dwudziesta trzecia trzydzieści. Dzisiaj trzynasty lutego... Za pół godziny Walentynki... – pomyślała ze smutkiem. Joanna usiadła przy stoliku i zaczęła pisać w swoim pamiętniku:

I kolejny raz sama... Sama ze swoją duszą będę świętować ten dzień, chyba tylko ona darzy mnie ogromną miłością i przywiązaniem... Co zrobię jutro? Wyjmę dwa kieliszki z barku, postawię je na blacie, obok zabłyśnie butelka wina... Napełnię oba naczynia, po czym wypiję i za siebie, i za mą duszę. O, tak właśnie będzie wyglądał mój jutrzejszy dzień... Piękny, nieprawdaż? Czasami mam nadzieję, że nadejdzie taka chwila, że nie będę musiała pić w ten dzień aż tak wiele, co najmniej o jeden kieliszek mniej, niech za mnie zrobi to ktoś inny, bo duch mój niestety jest we mnie i wszystko muszę za niego robić... Ale i to nie wystarczy. Nie chcę siebie podwójnie spijać myślami... Chcę napoić swe życie w pełen dostatek i uwielbienie, chcę kogoś czcić i być czczona, chcę odlecieć w głąb chmur i poczuć się lekka niczym piórko. Lecz nigdy sama...Chcę kochać zawsze w duecie, planować w duecie, tańczyć w duecie, śpiewać, krzyczeć, jeść, pić... Także w duecie... Nienawidzę być solo, wciąż wychodzić na scenę i słyszeć…