Fantastyka · 5 min czytania
Śmierć
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Sobotni, sierpniowy wieczór. Za oknem tępa masa tłumu maszeruje w ściśle określonym rytuale, nakazującym szukanie dodatkowych promili wszędzie tam gdzie tylko jest to możliwe. Nie ważne z kim, nie istotne gdzie, liczy się tylko dodatkowa porcja ukajającego alkoholu. To pomaga, daje niepodważalne alibi na bycie kretynem. W ten sobotni, sierpniowy wieczór każdy ze spokojem zrzuci maskę i pokaże całemu światu jak bardzo rozwijająca się w nim od czasu narodzin głupota wpłynęła na wyraz jego twarzy, sposób myślenia, zachowanie.
Wszystko to jednak nie dotyczy mnie dzisiaj. Nie mam obowiązku rozmawiać z tłumem, który sam w sobie czuje się tłumem wyjątkowym, indywidualnym i zapewne również mądrzejszym od każdego innego tłumu. Dziś nie czuje się najlepiej. Leżę w łóżku zlany zimnym potem i z trzęsącymi jak w gorączce rękami sięgam po ostatnią tabletkę przeciwbólową w nadziei, że kolejna dawnego lekarstwa zamkniętego w kolorowej, zachęcającej do spożycia ampułce, przyniesie ukojenie natężającemu się ciągle cierpieniu. W głowie oprócz skrawków własnych myśli słyszę jedynie przeszywający wszystkie moje komórki mózgowe straszliwy huk, a właściwie jego najbardziej rozwiniętą formę. To tak jakby trębacz z Wierzy Mariackiej zainstalował w mojej głowie system głośników stereo i teraz chce za wszelką cenę udowodnić mi, że sterczenie na jakiejś wieży z durną trąbką w ręku nie jest tak najbardziej bezsensowną formą samorealizacji i że zawsze znajdzie się choć jeden odbiorca, który chcąc nie chcąc będzie go słuchał. Dlaczego więc pytam, skoro już raz udało się komuś go uciszyć, dlaczego nie znajdzie się dzisiaj jakaś zabłąkana strzała i nie zabierze tego nędznego grajka z mojej głowy.
Ale chwila, chyba jednak udało mi się powtórzyć bieg historii. A może to kilogram zjedzonych wcześniej środków przeciwbólowych zaczął działać, tak czy inaczej trębacz znikną. Żadnych nieprzyjaznych dźwięków, żadnego grania, żadnych hałasów tylko słodka jak najwspanialsza czekolada cisza. Coś wspaniałego, pławić się w końcu we własnych myślach nie zakłócanych przez niedowartościowanego muzykanta. A może, może to wszystko tylko mała przerwa, albo czas na wieczorną zmianę trębaczy. Może właśnie wspina się po schodkach kolejny kretyn z trąbką, może nawet z jeszcze większą niż jego poprzednik. Albo prowadzi nawet swojego upośledzonego kolegę z bębnem większym niż moja głowa jest w stanie zmieścić, który tylko czeka aby