Smutek

Początek1 / 1

Impreza. Jak zwykle dobra zabawa w fajnym towarzystwie... Oni gdzieś znikają. Bez pożegnania. Bez słowa. A ja tańczę sama… pośród pełnej ludzi sali nie ma nikogo, kto byłby mną zainteresowany. Nie jestem brzydka. Tak mi przynajmniej mówią znajomi… Mam blond włosy, niebieskie oczy… Niezłą figurę. Ale to jednak ona zawsze ma Tego za którego oddałabym życie. Jest młodsza ode mnie o rok. Przyjaźniłyśmy się przez jakieś trzy lata. Czyli do momentu, w którym pojawiła się Ona. Jej nowa najlepsza przyjaciółka. Już nie przychodziła po mnie codziennie. Nie gadała. Nie pisała sms-ów. Odeszłam w cień. Stałam się tylko sąsiadką z bramy. Może dobrą znajomą. Ale już nie przyjaciółką. I tak przez ponad pół roku. Później coś się zmieniło. Ale Ona już nie była taka jak przedtem. Stała się po prostu jakby bardziej dojrzała. Ale jedno się nie zmieniło i nigdy nie zmieni. To do Niej podchodzą chłopcy. To Ją proszą do tańca na dyskotece. To Ona zawsze ma tego najładniejszego, najmilszego i najprzystojniejszego na sali! Dlaczego? Pytam, dlaczego?? I sama sobie odpowiadam na to pytanie: jestem brzydka. Jestem inna. Jestem nieatrakcyjna. DLACZEGO?? DLACZEGO?? Bo tak miało być… Wrócili. Wolna piosenka. On podchodzi do Niej i coś szepce Jej na ucho. Ona podaje mu rękę z jednym z tych uśmiechów, które wyrażają niepojętą i niczym nie zakłóconą radość. Wychodzą przytuleni na środek sali. Przytulają się. Ona zarzuca mu rękę na szuję a On obejmuje Ją w talii. Tańczą a ja stoję sama pod ścianą… Oni się całują, a ja ciągle sama pod tą cholerną ścian… Taka samotna… Taka bez szans na miłość… Samotna jak ta łza, spływająca powolutku po moim policzku. Ale jednak dalej na Nich patrzę. Dalej się przyglądam. Spojrzała na mnie. Posyła mi radosny uśmiech. Uśmiecham się lekko, tak, żeby nie zauważyła mojego cierpienia… i patrzę na Jej szczęście w Jego…